Bijna weer terug…

Een paar weken geleden was ze in Nederland… mijn vriendin. Ik heb namelijk een BFF ūüôā en zij woont helemaal aan de andere kant van de wereld. Drie jaar geleden heeft zij samen met haar gezin de reis gemaakt naar Aruba om daar een paar jaar in het onderwijs te gaan werken. Zij werkt nu daar op Basisschool Mon Plaisir.¬†Ik heb er natuurlijk veel over mogen horen en lezen, want dat interesseert¬†me heel erg.

Wat een ervaringen heeft zij daar kunnen opdoen. Onder andere een hele andere manier van leven. “Poko, poko”, ¬†zeggen wij regelmatig tegen elkaar, als we te snel willen. Het zijn de woorden, die passen bij een warme/hete levensstijl.

In 2011 zijn wij vijven (mijn mannen en ik) ook de Atlantische Oceaan overgestoken en hebben we rondgekeken op ‘hun’ eiland en natuurlijk heb ik ook¬†haar basisschool bezocht. Wel jammer, dat dat in de zomervakantie was, dus een echt idee van het onderwijs kreeg ik niet. Wel was dit de vakantie van ons leven voor ons en vooral voor de 5 kinderen samen.¬†Op Cura√ßao verbleven we¬†met z’n negenen in een huisje¬†en maakten ook dat eiland onveilig. Duiken, snorkelen, spelletjes, zwemmen en op¬†het hele¬†eiland rondrijden¬†en als klap op de vuurpijl gingen we daar ook zwemmen met dolfijnen.

Dus in de herfstvakantie van 2012 gingen mijn man en ik samen nog een keer naar Aruba. De belangrijkste redenen waren natuurlijk onze vrienden. Daarnaast ging ik voor het eerst duiken, gaaf! En ik wilde graag de school van haar nu bezoeken met de schoolkinderen erin, maar dat ging niet. Dit keer was het dak van de school kapot en kwamen er stukken naar beneden met asbest. Mijn vriendin kreeg te maken met allerlei soorten overleg, zelfs met het parlement. Dus de school even bekijken ging niet meer lukken en dat zou ook nu nog niet kunnen, want alle klassen werden verdeeld over verschillende locaties. Jammer hoor, zeker ook voor haar, want nu een half jaar later, is de situatie nog niet gewijzigd.

Begin juli komen ze weer terug, de 3 jaren zijn voorbij. De basisschool daar zal haar met spijt zien gaan, maar met Pasen heeft ze het al weer voor elkaar gekregen om een nieuwe baan te vinden. Hun kinderen zullen weer hier moeten gaan wennen aan scholen. Weer gaan (leren) fietsen, weer dagen met koud weer trotseren en hun oude vrienden weerzien, maar ook hun nieuwe vrienden weer gedag gaan zeggen.

Ja, ze zijn bijna terug… en ook al zullen ze het vaak maar koud en grijs vinden in ons kikkerlandje en de vergelijking regelmatig maken met hun geweldige avontuur op Aruba… wij zorgen ervoor, dat ze warm ontvangen gaan worden in ons huisje en in ons leven. Joepie!

2 reacties

  • Ada

    Jaaaa, Blog gevonden! Erg leuk en ja we zijn er bijna weer. Alhoewel het fijn is om weer bij familie en vrienden te zijn, zou ik heel graag de zon, blauwe zee en witte stranden mee willen nemen. Van mij hoeven die seizoenen niet persé. Altijd zomer, altijd slippertjes, altijd zomerkleren, mooit jas, laarzen, winterjas, sjaal, muts, etc. Wat maakt dat het leven toch makkelijk!
    ‘Tot snel Nien!’ Kus Ada

    • Ha, Ada, wat leuk, jouw reactie maakt me helemaal blij. Je bent ook de eerste die mijn blog heeft gevonden.
      Van de week ga ik echt mijn blog rondsturen, want nu staan er tenminste een paar stukjes op.
      Een hele dikke kuzzz terug van Nienke.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.