Japanse (levens)lessen

En daar zat ik net ‘eventjes’ te kijken naar deze levenslessen. Als je deze video niet kent, dan is het een aanrader. Neem de tijd om te kijken… Ik deed dat dus ook, alleen is het nu ineens een uur later.. 🙂

Ik heb deze film dus net bekeken en ben ontroerd, verbaasd, nadenkend en een beetje kritisch. Natuurlijk wil ik zo als leerkracht ook wel voor de klas staan. Zo veel tijd hebben om met kinderen te kunnen praten, zo veel tijd te hebben voor wat hen beweegt, waar kinderen verdrietig of blij over zijn. En om tijd te maken voor die speciale lessen, die heel specifiek ingaan op het samen ontwerpen en maken van dingen als een vlot.

Ontroerd omdat ik kinderen zie vertellen over wat hen bezig houdt en de mogelijkheid die ze daar in die klas krijgen.

Nadenkend omdat deze man veel heeft bereikt met deze kinderen, ze hebben naar elkaar leren luisteren en pesten wordt er niet geaccepteerd, in ieder geval niet door hem en dan doet hij er iets mee. Dat wil ik ook, dat kan ik ook en daar doe ik mijn uiterste best voor. Als leerkracht meer willen betekenen, dan alleen die lesgever.

Verbaasd en een beetje kritisch? Ja dat ook, want hoe krijgt deze man het voor elkaar om buiten het lesprogramma zoveel tijd vrij te kunnen maken? En is deze man en deze film een weergave hoe alle Japanse leerkrachten aan het werk zijn? Ik wil met alle liefde ook alle kinderen aan bod laten komen in mijn klas, maar wat dan met dat uur rekenen, die 3 kwartier taal, het halve uur spelling per dag en alle andere vakken, die we geacht worden te geven elke week… Wat dat betreft zitten we best wel vast aan het programma van de week en alles wat er gedaan moet worden naast het gewone onderwijs. Ik voel me nu wel eventjes (in vergelijking met de film) erg geleefd als leerkracht.

Het is ook precies waar ik in het onderwijs tegenaan loop en als mens en coach mee worstel. De vraag hoe ik alle kinderen evenredig veel aandacht kan geven, terwijl ik toch voldoe aan alle eisen van de inspectie, de directie, de ouders en de lesprogramma’s. Dan gaat het vooral om de meetbare dingen, die elk half jaar weer terug komen. Maar de vraag of de kinderen goed in hun vel zitten, of ze tot leren kunnen komen en of zij gelukkig zijn… die vraag wordt pas gesteld als het niet lekker gaat en dat is te laat naar mijn mening.

Als coach kan ik gelukkig wel meer betekenen en dan ben ik blij dat er maar één kind of één volwassen persoon tegenover me zit… alle tijd van de wereld.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.