Wolven en voeden

Inspiratie zoek ik in muziek, maar ook in verhalen. Onderstaand verhaal gaat over wat je aandacht geeft, groeit… een citaat van Aristoteles (als ik het goed heb). Tijdens mijn NLP opleiding en tijdens mijn coachingsopleiding hoorde ik dit vaak:

Alles wat je aandacht geeft groeit…

Twee wolven

Op een avond zit een oude wijze Cherokee indiaan met zijn kleinzoon bij het kampvuur. Hij vertelt hem over het leven. Hij vertelt dat er zich een gevecht afspeelt in ieder mens. De jongen wil hier meer over weten. Grootvader vertelt:

“Elk mens heeft twee wolven in zich:
De ene wolf is slecht. Hij kan verdrietig zijn, boos of woedend, jaloers, verwaand of egoïstisch. Hij kan zelfmedelijden hebben of schuldgevoelens en hij kan zich beter voelen dan de anderen. Hij kan liegen en bedriegen en onaardig doen.
De andere wolf is goed. Bij hem horen vrede, liefde, hoop, vriendelijkheid, trouw, medeleven, waarheid en vreugde. Hij kan zich blij en vrolijk voelen en anderen ook gelukkig maken.”

Opa zegt dan: “En in jou speelt dit gevecht zich ook af.”
De kleinzoon is even stil en denkt erover na en vraagt dan: “Grootvader, welke wolf gaat er dan winnen?”
De oude man glimlacht en zegt dan: “Degene die je voedt.”

 

Link naar één van de vele wolven-versies: Twee wolven

Onderwijsfreak

Echt genoten net van een stukje dat geschreven is door een jongen, voorkantdie op de pabo zit, de pedagogische academie basisonderwijs.
(Lees Pabo: hemel en hel)
Ik las in eerste instantie alleen de introductie, maar als het over de pabo gaat, ben ik al gauw geïnteresseerd en las verder. Het werd nog leuker, omdat het om een mánnelijke student aan de pabo gaat. Het doet me denken aan mijn middelste zoon, die ook dit jaar op de pabo is begonnen en het vooral in de bovenbouw vreselijk naar zijn zin heeft gehad. Wel jammer, dat hij het nu bij de kleuters iets minder leuk vindt… maar goed dat terzijde.

Het stukje begint zo:

Als pabostudent kom ik dagelijks in aanraking met vrouwen. Heel veel vrouwen. Zo’n beetje 80% is van het andere geslacht, als ik het ruim mag schatten. Het overgrote deel van mijn vrienden denkt dat ik drie dagen per week afreis naar het walhalla en dat snap ik heel goed. De geur van tientallen gemixte parfums, de hoge tonen van vele zoetgevooisde vrouwenstemmen en het aangezicht van eindeloze rijen vrouwelijk schoon stellen me gerust. Ik ben inmiddels zo ingeburgerd dat ik me bijna thuis voel in een kantine vol potentiële juffen.

Anderen wanen hem in de hemel, vanwege al de vrouwen. Hij ziet dat anders, want sommige vrouwen zijn helemaal niet zo engelachtig, maar eerder ‘onderwijsfreak’.
Bemoeiallerige vrouwen, die zich bemoeien met zijn studie, die alles erg goed doen en de zaken tot in de puntjes verzorgd hebben. Maken zich zorgen over hem, of hij het wel gaat redden aan het eind van het jaar. Alleen hun eigen stage, daar schort het dan aan en ze stoppen met de opleiding.

Ik denk dat ik in de categorie ‘onderwijsfreak’ val. Ik heb namelijk wel altijd alles graag in orde, regel graag dat ik documenten af heb en ben voor mezelf wel eens lastig, omdat het gewoon goed moet zijn (lees perfectionistisch).
Maar ik denk dat ik ook wel in die categorie wil horen: NLPEen onderwijsfreak is ook iemand, die door kinderen gevraagd wordt, om nog een keer gek te doen, nog een keer dát verhaal te vertellen en met heel veel lol kinderen uit te dagen om hun moeilijke gedachten uit hun hoofd te halen en daar dan makkelijk voor in de plaats te zetten. Dat doet ook een onderwijsfreak met NLP. Nog leuker als je kinderen dat tegen hun klasgenoot hoort zeggen: “Stop eens met dat moeilijke denken, gooi het maar weg!” Ik hoor mezelf erin terug. En dat vind ik gaaf…

De laatste alinea van het artikel van Samuel vind ik dan ook heel mooi:

Een stel kinderen uit groep zes staan na schooltijd bij mijn bureau te kletsen: ‘Meester, als u weer komt hebben we altijd zin om naar school te gaan. Kunt u niet tot groep acht bij ons blijven?’ Zomaar, uit het niets.

Dat soort kleine dingen raken me dan. Het kan de kids niet schelen of ik nou wel of niet m’n shit op orde heb. Het gaat ze om wie ik ben in de klas. Eens in de zoveel tijd willen ze gewoon even laten weten dat ze me tof vinden. En dat soort opmerkingen, beste superstudenten, maken mij een onderwijsfreak.

Mijn wachtwoord

Een paar jaar geleden was ik bezig met gebeurtenissen uit mijn verleden. Het beïnvloedde hoe ik me voelde en hoe ik reageerde op de gebeurtenissen van elke dag.

Een paar jaar geleden had ik moeite om mezelf te zien als een bijzonder en uniek persoon. Integendeel.. ik was me vooral heel erg aan het aanpassen aan wat anderen van me wilden en wat anderen tegen me zeiden.

Een paar jaar geleden accepteerde ik mezelf helemaal niet zoals ik ben…

 

Nu met een opleiding tot coach in mijn zak, mijn behaalde Master Practioner NLP en alle andere dingen, die ik ben gaan leren en gaan doen, durf ik te zeggen, dat ik een stuk verder ben gekomen met mezelf accepteren.

Waarom deze overdenking? Van de week had ik het met een collega over iets wat bij haar niet zo lekker liep. En toevalligerwijs hadden we het ook over een wachtwoord voor de site, waar we de gegevens van de kinderen in bijhouden. Ik vertelde haar dat ik een jaar lang dit wachtwoord had: ‘Accepteren’. Ik gebruikte dit zo goed als elke dag bij het inloggen van verschillende websites en het hielp mij om er steeds weer bij stil te staan, dat ik daar mee bezig was…

… met mezelf accepteren. 

juli 2014: Een maand geleden schreef ik
bovenstaand stukje en vandaag zie ik dit op Facebook voorbij komen: Link naar “How a password…”
Grappig om te lezen, de auteur schrijft zelfs leuke ideeën op voor anderen. In het Engels, dat dan wel, maar met een beetje fantasie verzin jij ook wel een behulpzaam wachtwoord.

Hersenonderzoek

Vandaag werd ik wakker met een voornemen: Ik ga vandaag de werking van de hersenen uitzoeken. Ik ben gisteren in een nieuw boek begonnnen en ook daarin wordt gesproken over onderdelen van de hersenen: hersenbalk, thalamus, cerebellum, hippocampus, amygdala, roddelzieke cellen, neocortex en nog veel meer van dit soort woorden, die me nog niet veel zeiden.
Geen romannetje dus 🙂

Vandaag dus zitten tekenen en uitzoeken. Uitleg van woorden opgezocht en overgeschreven. Het lijkt wel of ik een tentamen heb en dit moet bestuderen. Nooit te oud…
Dit plaatje kwam ik tegen bij mijn zoektocht. Het mooie is, dat het de 3 delen van onze hersenen weergeeft:

Je brein in 3 delen

1e laag: De hersenstam met het cerebellum (ook wel reptielenbrein). Dit deel van de hersenen, dat ervoor zorgt, dat de primaire functies van je lichaam werken.
2e laag:  Het limbische system. Dit deel van je hersenen draagt bij aan je emoties, je motivatie, het genot en aan je emotionele geheugen.
3e laag:  de cortex of hersenschors, waar wij als mensen (en andere zoogdieren) over beschikken. Alle informatie uit de hersenen wordt hier ontvangen, geanalyseerd en geinterpreteerd. Door dit deel van het brein kunnen wij bewust bewegen, je lichaam concreet aansturen.

Op het plaatje staat de tekst “In welk deel besteed je jouw meeste tijd?” Ik vind die vraag een hele goede. Doe je als een reptiel en doe je niks anders dan overleven? Ben je bezig met primair reageren op de dingen die je om je heen ziet en reageer je slechts op eerdere ervaringen? Of ben je in staat om je lichaam bewust te laten nadenken, bewust te bewegen en maak je bewuste keuzes?

Met dank aan:
Herkomst plaatje van PAKS

Boek: Je leven een bron van vreugde
geschreven door Yongey Mingyur Rinpoche

Boek: Je puberende brein
geschreven door Eveline Crone

NLP-swish in het onderwijs

Een jongen uit mijn groep was Afbeeldingsresultaat voor spreekbeurtvreselijk zenuwachtig. Hij zou zijn spreekbeurt gaan doen. Net als alle kinderen in groep 5 mag hij ook een keer: Onderwerp gekozen, foto’s opgezocht, thuis geoefend. Alles was goed geregeld, tot en met de usbstick met de PowerPoint presentatie erop.
Op een van de werkdagen van mijn collega was hij aan de beurt. Alles ging goed, totdat – vertelde hij – zijn benen gingen bibberen, zijn buik ging bewegen en hij hoofdpijn kreeg. En een paar tellen later moest hij ervan spugen. Dat was schrikken, voor iedereen trouwens. De jongen ging ziek naar huis.

Ik had contact met de ouders over het gebeuren en vroeg of ik met de jongen en misschien met een van hen erbij even over de spreekbeurt mocht praten. Na schooltijd, zodat niemand verder hoefde mee te luisteren en hij alles kon vertellen, wat hij kwijt wilde. In gedachten was ik al bezig met een oplossing, maar ik moest er wel achter komen of dat ook was wat hij nodig had.

Maar algauw bleek van wel. Na een paar vragen was de jongen helemaal in tranen en kreeg weer het benauwde gevoel in zijn buik. Dat was het moment dat ik vertelde, dat ik hem ermee kon helpen. Dat dat gevoel kon verdwijnen, als hij dat wilde.
Moeder keek ook nieuwsgierig mee en stond open voor wat er ging gebeuren. Ik vroeg hem hij zich nu voelde, wat hij hoorde en zag. Ik stelde alle vragen om dat vervelende plaatje helder te krijgen.
Toen maakten we het plaatje samen kleiner. Hij zei dat het nog steeds groot was, dus vroeg ik, of hij het kleiner wilde maken. Dat wilde hij wel… en dus deed hij dat ook. Daarna gooide hij het zacht weg, dus ik pakte het plaatje weer op en zei: “Gooi nou eens heel hard weg. Hij moest er al om lachen, dat we ik dat zei. Er was al wat aan het veranderen.
Daarna maakten we het bioscoopbeeld van de geweldige jongen, die een geweldige spreekbeurt kon laten horen en laten zien. Hij werd er helemaal vrolijk van, dat zag ik aan zijn gezicht en aan zijn houding. Daarna moest hij natuurlijk dat vervelende plaatje naar voren halen, maar daar kwam dat beeldscherm van de bioscoop.
Swish-sh-sh!
En na nog 10 minuten gingen de jongen en zijn moeder naar huis, na een blij en vrolijk gevoel in zijn buik te hebben gestopt, waar eerst die vervelende bibbers hadden gezeten.

Wat is het toch geweldig om NLP met het onderwijs te combineren en daarmee kinderen op weg te helpen: Helemaal nadat hij vandaag zijn spreekbeurt opnieuw deed, zonder die bibbers, wel met een klein beetje zenuwen en een goed gevoel.
De andere kinderen gaven hem een luid applaus omdat ze zo trots op hem waren.

En ik? Ik ook!

 

1 2 3 4