Trots op mijn DWJKDDMPEDR

Als ik ergens trots op ben, dan is het wel op mijn poster. Op 25 augustus nam ik een foto van de lege poster van 70 bij 100 cm (uit een kleurboek).
Ik nam me voor om steeds uurtjes aan verschillende dingen te besteden, onder andere dus aan dit, om mezelf te helpen bij mijn onmacht over de dingen, die ik niet kon.

Van een lege naar een gekleurde poster, die precies vertelt waar ik blij van werd en nu nog wordt:
Doe wat je kan/kunt,
doe dat met plezier
en de rest … Pffffff!

Met dank aan Lenette van Dongen, die me inspireerde tot het doen van die dingen, die ik wél kon en kan!

De tekst, die er origineel op stond, was op zich ook wel van toepassing: “Happiness is not a destination, it’s a way of living”. Maar de nieuwe tekst past nog meer bij mij.
En nu nog beter, de poster is af en mijn botten zijn aan elkaar gegroeid. Ik maak grote stappen vooruit.

De poster met de nieuwe tekst is vandaag af en hangt nu in de huiskamer. Positief, kleurrijk en precies zo als ik in het leven wil staan. Plezier met muziek … en trots!!!

15 weken #maaréénarm

Poster in formaat B1 (weer wat geleerd) Alleen de tekst wil ik nog aanpassen…

Wat gaat de tijd langzaam en tegelijkertijd ook heel snel. De herfstvakantie is al voorbij; de wintertijd is ingegaan; mijn middelste zoon komt over drie en een halve week alweer thuis van zijn avontuurlijke 4 maanden in Noorwegen; ik heb 1 héél dik fotoboek afgemaakt en ben bezig met nog eentje; ik heb mijn poster bijna af; ik ben een vest aan het haken, waar ik vorig jaar mee gestart was; ik lees een paar boeken tegelijkertijd en kijk televisie; ik volg series, die ik nog nooit eerder heb gevolgd. En o ja, ik ga naar de fysiotherapeute en naar mijn werk en ik oefen me helemaal gek met elke dag schouder-, arm- en elleboogoefeningen. En sinds vorige week sta ik ook een paar minuten op de crosstrainer, ook een hele overwinning.

Natuurlijk wordt me dagelijks gevraagd, hoe het met me gaat. Het gaat steeds beter met mij, persoonlijk en met mijn bovenarm. Ik heb me ook voorgenomen, alleen maar steeds te zeggen, dat het beter gaat. En pas als iemand verder vraagt meer te vertellen. Zo positief mogelijk. Ik kan elke dag weer iets meer en kan elke dag weer een beetje verder bewegen. Ik merk dat ik de laatste 2 weken écht vooruit ga en dat ik me beter ga voelen. Wat me echt heeft geholpen, is de aanschaf van dit ding: een Afbeeldingsresultaat voor blauwe jblmuziekbox: Dat ik van muziek houdt, dat wist ik wel, maar als je de hele dag naar de radio luistert, word je stapelgek van alle reclame, nieuws en verkeersmeldingen. En met dit ding draai ik ook via Spotify leuke muziek. Ook luister ik graag naar de songs, die ik op mijn telefoon heb staan en wil ik erop ‘dansen’, zodat ik nog meer in beweging kom. Dansen is een groot woord, want op en neer springen doe ik echt nog niet… :).
Maar je snapt me vast wel.

Maar goed, ik ben in beweging… ik wil zo graag weer de oude Nienke worden en met mijn armen wijd in de lucht laten zien, dat ik vrij ben. Vrij van pijn, vrij van die belemmering in mijn spieren, vrij van de angst om onverwachte bewegingen te maken, vrij om te gaan en te staan waar ik wil (en niet te moeten afwachten totdat iemand mij ophaalt, wegbrengt of tot de taxi komt). Onafhankelijk zijn, dat wil ik weer!
Graag weer gewoon slapen op mijn zij, zonder kussens aan alle kanten ter ondersteuning. Me ’s nachts omdraaien, zonder dat ik wakker wordt. En ik ben op de goede weg, want ik ga nu nog meer 3 keer per week ’s nachts uit bed in plaats van elke nacht.

“Word ik gek van het thuis zitten?” Dat vragen mensen mij ook. En dan verbaas ik mezelf, want nee, gek word ik niet. Blijkbaar kan ik me heel goed zelf vermaken. Ik vind altijd wel wat te doen, te maken of te lezen.
Natuurlijk mis ik de gezelligheid van mijn collega’s en de lol, die ik heb bij het lesgeven aan kinderen. Het is dan ook heel fijn, dat ik nu één keer per week op school ben om met groepjes kinderen te werken aan klokkijken, een van de struikelblokken in groep 5. En een tweede keer ben ik er om andere dingen te doen, als vergaderen of coachen.

Ik ben er achter gekomen, dat ik zelf in het begin van het schooljaar veel te hard van stapel liep. Ik zou wel snel beter zijn, ik zou wel snel weer aan het werk gaan. Die controle loslaten en het herstel zijn eigen gang laten gaan, was mijn grootste leerpunt. En omdat ik zelf zo graag wilde, gingen anderen daarin mee. Dus kreeg ik meer vragen om te werken, zoals wat kun jij wel doen van de taken op school en ik moest echt leren om naar mijn lijf te luisteren: “Ik kan het gewoon even niet, punt.” Nee zeggen en dat aan mezelf toegeven ging gepaard met huilbuien en boze buien… dat ik dit nu toe kan geven, vertelt me, dat ik al stappen heb gemaakt. En geeft me veel lucht.

Vandaag in gesprek met mijn leidinggevende kon ik zeggen, dat ik denk dat ik na de kerstvakantie pas weer volledig aan het werk kan gaan en dat ik de komende weken ga zorgen, dat ik op de eerste plaats beter bewegen kan en op de tweede plaats steeds langer op school kan en wil zijn. Zorgen voor uithoudingsvermogen, controle over mijn spieren en spierkracht, dat zijn mijn huidige doelen. En dus niet meer zoals in het begin mezelf maar pushen, maar tijd nemen om gezond bewegend te worden.

Pfff, 15 weken bezig met herstellen en revalideren, dat is dus op dit moment 3 maanden en 2 weken. Bizar, dat het zo lang duren moet… Afbeeldingsresultaat voor pink ribbonen toch prijs ik mezelf gelukkig, want mijn verzuim en herstel zijn van korte duur als ik het vergelijk met andere mensen om me heen. Lieve M en P, strijden tegen die nare ziekte is vele malen erger dan dit. Jullie bezoekjes hebben me toch wel doordrongen van het feit, dat als je ziek bent en je het niet ziet aan de buitenkant, dat je dan moet vechten voor begrip, zeker als het langer duurt.

Alles is betrekkelijk, ook voor mij.

Make today amazing!!!

Muziek weer een kerndoel

Dit artikel las ik een tijdje geleden en de link had ik naar mezelf opgestuurd.
Net lees ik het weer en ik weet dat ik er helemaal achter sta:

Maak muziek weer een kerndoel

Maar dan wel met een vakdocent, die weet wat hij speelt, die weet wat hij doet.
Laat het alsjeblieft niet nog een van de taken worden van ons, de basisschoolleerkrachten, die van alle markten thuis moeten zijn. We kunnen en doen al zoveel en dit dus niet goed genoeg. Oke, ik spreek voor mezelf… 🙂

In de 24 jaar dat ik voor de klas sta heb ik gemerkt, dat muziek steeds minder belangrijk werd. Er bleef minder tijd voor over en als je al muziek gaf, dan was je als leerkracht een uitzondering. Muziek is mijn lust en leven, bij verdriet en bij blije tijden geeft het mij een goed gevoel. Dat kan ik wel overbrengen aan kinderen.

En de rest? zie nogmaals het artikel hierboven!

Tonaal en atonaal

Vandaag las ik dit interview met Erik Scherder, bekend als hoogleraar klinische neuropsychologie. Ik lees en bekijk wel vaker via YouTube colleges van de Universiteit van Nederland en dan in het bijzonder van Erik Scherder. Zijn manier van vertellen is inspirerend en heel interessant. Hij heeft duidelijke ideeën over hoe je gezonder zou kunnen denken en zijn, wat je beter wel of juist beter niet kunt doen. Veel van die colleges gaan over het brein.

Het effect van muziek op de hersenen, daar gaat het deze keer over. Dat dat groter is dan gedacht, had ik al eerder gelezen. Op zich nog niets nieuws voor mij.

Van de vorig jaar overleden dirigent Kurt Masur stamt de uitspraak: ‘voor iedere muziekdocent die je ontslaat, moet je honderd politieagenten aannemen’.

Een mooie aanname van Kurt Masur en ook een interessante om over na te denken:
Als je luistert naar muziek waar je van houdt, dan zou je je anders kunnen ontwikkelen. Nog beter is het volgens hem om zelf muziek te leren maken. Je leert dan andere koppelingen maken in je hersenen en op een andere manier te luisteren. Je moet naar mijn idee leren rekening houden met maatgevoel en klankkleuren; en je moet bij samenspelen leren rekening houden met het tempo van een ander en inspelen op wat je hoort.

Als je luistert naar muziek waar je van houdt, ontstaan samenwerkingen in de hersenen.

Het maakt namelijk uit welke soort muziek je beluistert, het heeft effect op je hartfrequentie en je bloeddruk. Er zijn studies naar gedaan. Het hele artikel lezend raak ik het meest geïnteresseerd in het verschil van tonaal en atonaal en zoek het uit. Tonaal is muziek, die we het meest beluisteren, die starten met een bepaalde toon/accoord en daaraan het eind ook weer op uitkomen. Atonaal is muziek, die dat niet doet. Een voorbeeld is dit: ‘Désordre’ Mooie titel voor wat de atonale muziek voor effect op mij heeft.

Dan stelt Scherder de vraag: ‘Bij onderzoek naar het werkgeheugen bij musici en niet-musici is gekeken waar ze het meest door worden afgeleid: door tonale of door atonale muziek op de achtergrond, terwijl ze met iets anders bezig zijn. Wat denk je?’

Tonaal denk ik. En lees verder…

‘Bij musici leidt tonale muziek het meeste af! Dat komt omdat die muziek verwachtingspatronen in werking zet. Hoe gaat dit stukje verder? Wat gebeurt er? Dat bezet de cognitie stukken meer dan bij atonale muziek. Leuk hè?’

Vandaag heb ik weer wat geleerd, het verschil tussen tonaal en atonaal. En weer heb ik een pleidooi gelezen voor het muziekonderwijs. En dat is zeker niet de eerste keer, dus waarom wordt daar dan in de Tweede Kamer niet eens goed over nagedacht? Waarom niet gewoon elke basisschool verplichten om een muziekdocent aan te nemen en het muziekonderwijs te stimuleren? Ik ben voor.

New Scientist: Muziek geeft een beter leven

Link naar YouTube: Universiteit van Nederland

Artikel: Het Parool

1 2 3 4