Snappet vlog en meer…

… eerst een interview over het gebruiken van Snappet op mijn werk. En toen werd ik gevraagd voor het maken van een vlog. Wauw!!!Afbeeldingsresultaat voor snappet

Omdat ik dat niet alleen wilde doen, kregen een collega en ik toestemming om samen gisterochtend hier tijd in te steken.
Dus we hebben allerlei shots en foto’s gemaakt van kinderen en natuurlijk van onszelf om een vlog te maken.
Wel fijn, dat we het monteren niet zelf hoeven te doen, want ik weet wel hoeveel tijd daarin gaat zitten. Video’s bewerken kost echt veel tijd, zeg maar per minuut ben je een uur bezig met editen. Het resultaat is er nu nog niet en omdat er kinderen gefilmd zijn, wil ik ook niet zo ongevraagd de vlog hier gaan plaatsen, maar je begrijpt het wel: ik ben echt trots op deze uitdaging. Heel benieuwd naar het eindresultaat…

Het schooljaar is dus weer begonnen en ik heb net de eerste 2 weken erop zitten. Voor het eerst sta ik voor groep 7, dus ook dat is een goede uitdaging. Een nieuwe groep is altijd anders, dan het jaar opstarten in dezelfde groep als het jaar ervoor. Alles opnieuw uitzoeken en me verdiepen in alles wat op mijn pad komt. Dus ja, ook dat kost veel tijd.

Volgende week gaan we staken voor nog een betere CAO en voor het rechttrekken van de ongelijkheid tussen de salarissen van leraren en onszelf. Het kan toch niet zo zijn, dat iemand na 4 jaar HBO niet eens genoeg geld verdient om een huis te kunnen betalen?
Ik strijd niet alleen voor mezelf, want ook mijn 3 zonen willen alle drie het onderwijs in. Dus staken voor de toekomst!!!

Afbeeldingsresultaat voor staken 12 september

Mijn herstel samengevat

Eind juli brak ik tijdens mijn vakantie mijn bovenarm en schouder. Ik kreeg in het Noors advies om na 10 dagen te gaan pendelen en in Nederland nogmaals een foto te laten maken om te kijken of de breuken niet veranderd waren.
In de eerste 2 weken had ik heel veel pijn, dus maakte ik gebruik van de morfinepillen, paracetamol en heel soms de ibuprofen, die ik van het Noorse ziekenhuis mee had gekregen. Ook kreeg ik in Noorwegen de blauwe sling, die hier in Nederland veel verbazing opleverde. Het voordeel van deze sling was dat mijn arm kon hangen en dat die op zijn plek werd gehouden door de band om mijn middel heen. Ook een groot voordeel van deze sling was, dat je geen nekklachten krijgt door het gewicht!

Wat ik vooral heel lastig vond, was dat ik steeds te horen kreeg, dat het na 6 tot 8 weken wel geheeld zou zijn. De dokter, die me begin augustus in Nederland onderzocht, zei tegen me dat ik op de volgende afspraak in september al een heel eind op weg zou zijn…
Niet dus, wat een valse verwachtingen kreeg ik daarvan en wat was ik teleurgesteld! En hetzelfde idee gaf de bedrijfsarts, die me begin september belde, mij ook. Ik zou na 8 weken wel weer veel kunnen. Begin oktober zag ik het echt niet meer zitten, want wat was er mis met mij? Waarom duurde het dan veel langer? Wat deed ík fout?
Ik kreeg steeds meer behoefte aan praktische informatie. Hoe lang duurt het herstel? Hoe lang duurt het voor ik weer op mijn zij kan slapen? Hoe lang duurt het voordat ik weer pijnloos kan bewegen? Ik zocht op internet naar antwoorden, maar helaas krijg je daar na een paar keer klikken altijd de minst leuke dingen te lezen of las ik weer over diezelfde tijdsperiode van 6 tot 12 weken. Daarbij kwam dat ik in mijn omgeving ook al 5 verschillende verhalen had gehoord over hoe het in ieder geval niet goed was verlopen. Niet fijn, die info, waar je eigenlijk niks mee kunt, maar wel wat met je doet.
Mijn fysiotherapeut legde en legt me gelukkig veel uit, maar zeker in het begin heb ik veel last gehad van mijn eigen weerstand. Ik zal toch wel laten zien, dat ik sneller beter ben… Jaja… Zucht.

Na bijna 4 maanden kregen we van de arts in het ziekenhuis (bij de 5e foto!) pas een duidelijke uitleg. Zij had de tijd en nám de tijd voor ons en onze vragen.
Wat een eyeopeners: Ik snapte nu dat de breuk aan de kop van mijn schouder ervoor heeft gezorgd dat ik niks kon. De aanhechting van de spieren zit daar en bij elke beweging deed dat zeer. Ik snap nu eindelijk, dat 3 maanden herstellen een heel gewone periode is, dat er 6 maanden nodig zijn om weer de meest normale bewegingen te kunnen maken en dat ik moet verwachten pas na een jaar weer alles te kunnen, zoals m’n armen weer echt de lucht in te kunnen gooien… (áls dat al weer kan na deze breuk). En deze informatie klopte voor het eerst wat de fysio ook steeds aan mij uit had gelegd. Nu klopt het plaatje van mijn herstel pas goed en kan ik het ook aan mijn werkgever uitleggen en aan alle anderen met vragen over mijn langdurende herstel.

Omdat ik zelf zo’n behoefte had aan informatie, schrijf ik hier mijn ervaringen op. Ik hoop dat dit voor iemand anders juist weer een hulp kan zijn om de situatie te vergelijken en duidelijk maakt, wat je kunt verwachten. Natuurlijk, elke breuk is anders en elk herstel verloopt anders, maar de arts, die me uitleg gaf na bijna 4 maanden, en mijn fysiotherapeut hebben me laten weten, dat mijn herstel werkelijk verloopt als te verwachten is. En dat gaf mij voor het eerst echt rust. En dat wens ik jou ook toe.

Hieronder in schema gebracht hoe mijn herstel verliep: Lees meer

Wat je belooft …

Ik staak volgende week: Ik sta voor onderwijs, waar leerkrachten gewaardeerd worden, waar we krijgen wat we verdienen en waarin geïnvesteerd wordt, zodat ook de komende jaren de werkdruk verminderd, omdat er genoeg collega’s en invallers zijn. En zeker ook voor mijn zonen, zodat ook zij het onderwijs gaan ervaren als een geweldig beroep! #POinactie #POcoderood

Staken… ik ben leerkracht en dit jaar al 25 jaar lang. In al die jaren heb ik één keer het werk neergelegd, meer niet… Maar nu is de nood zo hoog geworden, dat staken dit jaar voor de 3e keer nodig is. Invallers zijn niet te vinden voor als we zieken hebben. Ik heb superveel geluk gehad met de vervangster tijdens mijn herstel. Onze school heeft dit jaar nooit een klas naar huis gestuurd, maar de kans is aanwezig, dat dat wel gaat gebeuren, als we meer dan 3 zieke leerkrachten hebben. En die kans lopen we wel bijvoorbeeld in januari, bijvoorbeeld als heel Nederland griep heeft. Meer dan 2 klassen verdelen gaat echt niet en invallers zijn er steeds minder.
En dan de terugkomende vergelijking met het salaris van leraren in het voortgezet onderwijs. Ik maak me hierover vooral druk, omdat ik twee zonen heb, die beiden het onderwijs in willen gaan: de een het primair onderwijs, de ander het voortgezet onderwijs. Ik betaal voor beiden evenveel studiegeld, ze werken zich beiden een slag in de rondte, ze doen allebei heel veel moeite om aan stages te komen… en toch gaan ze verschillend verdienen. Wie kan mij dit uitleggen?

En dan op 6 december dit artikel in het AD: Zieke docent schaadt tienduizenden kinderen. De lerarengroep riep haar achterban op een week lang alle problemen met afwezige leraren te melden. Via Facebook stroomden de meldingen binnen. De opbrengst: zeker 78 groepen zijn naar huis gestuurd, 194 in andere klassen neergezet, 220 leerkrachten moesten op hun vrije dag invallen en in nog eens honderden andere gevallen stonden stagiaires, directeuren en onderwijsassistenten voor de groep. ,,We zijn ons wild geschrokken”, reageert Jan van de Ven, een van voormannen van PO in Actie.

We moeten opkomen voor onszelf, want het kabinet en de regering laten ons vallen. Dit voorjaar waren de verkiezingen en de slogans om zieltjes te winnen waren natuurlijk ook gericht op ons: de leerkrachten. Dit waren de beloftes, begin dit jaar:

– Trouw, 13 februari: Samsom wil miljarden extra voor onderwijs
– RTL-nieuws, 13 februari: D66 en PvdA willen miljarden voor onderwijs: meer salaris voor leraar
– Leerkracht, maart 2017: Verkiezingen: miljardenregen voor het onderwijs
– Een opsomming van de partijprogramma’s wat betreft het onderwijs
– Elsevier weekblad, augustus 2017: VVD wil lerarensalaris bespreken aan formatietafel

En er zijn nog meer artikels en reacties te lezen op deze beloftes, maar tot mijn grote verbazing ging de discussie vooral over het aanleren van het Wilhelmus.

En dan mijn grootste irritatie: er is 1,4 miljard voor het afschaffen van de dividendbelasting. Maar er is dus geen 1,4 miljard voor het onderwijs… ???
Hoezo prioriteiten, hoezo beloftes voor beter onderwijs?

En daarom staak ik volgende week: Ik sta voor onderwijs, waar leerkrachten gewaardeerd worden, waar we krijgen wat we verdienen en waarin geïnvesteerd wordt, zodat ook de komende jaren de werkdruk verminderd, omdat er genoeg collega’s en invallers zijn. En zeker ook voor mijn zonen, zodat ook zij het onderwijs gaan ervaren als een geweldig beroep!

Trots op mijn DWJKDDMPEDR

Als ik ergens trots op ben, dan is het wel op mijn poster. Op 25 augustus nam ik een foto van de lege poster van 70 bij 100 cm (uit een kleurboek).
Ik nam me voor om steeds uurtjes aan verschillende dingen te besteden, onder andere dus aan dit, om mezelf te helpen bij mijn onmacht over de dingen, die ik niet kon.

Van een lege naar een gekleurde poster, die precies vertelt waar ik blij van werd en nu nog wordt:
Doe wat je kan/kunt,
doe dat met plezier
en de rest … Pffffff!

Met dank aan Lenette van Dongen, die me inspireerde tot het doen van die dingen, die ik wél kon en kan!

De tekst, die er origineel op stond, was op zich ook wel van toepassing: “Happiness is not a destination, it’s a way of living”. Maar de nieuwe tekst past nog meer bij mij.
En nu nog beter, de poster is af en mijn botten zijn aan elkaar gegroeid. Ik maak grote stappen vooruit.

De poster met de nieuwe tekst is vandaag af en hangt nu in de huiskamer. Positief, kleurrijk en precies zo als ik in het leven wil staan. Plezier met muziek … en trots!!!

Plan in uitvoering

Ik kom net deze afbeelding tegen en het geeft goed weer wat ik dacht over mij en het proces, waarin ik nu zit. Het kwam ter sprake bij de fysio en daarom vind ik het zo van toepassing.

Ik had het over de goede en minder goede dagen en dat het soms zo kan tegenvallen. Kan ik de ene dag iets wel, dan lukt het toch niet de volgende dag… en toen zei zij, dat het herstel met een golvende beweging gaat.

Dus ben ik op zoek gegaan met een doel op een berg. ik bedoel, dat past toch goed bij mijn verhaal? 🙂

 

1 2 3 8