Middeleeuws Ter Apel

Een weekendje weg… dat klinkt als goed idee. Alleen was dit weekendje weg echt wel anders dan voor ‘normale’ mensen.

Dit afgelopen weekend ben ik naar het dorpje Ter Apel in Groningen geweest. Wij als Huurlingen van Voorne hebben samen met de Compagnie van Brederode een kampement opgebouwd en mensen van allerlei middeleeuwse dingen laten zien. We doen steeds onze uiterste best om het zo historisch mogelijk te doen. Dus we slapen er in een houten bed met een wollen deken en het eten wordt op het vuur bereid. Heerlijk, dit weekend hoefde ik een keer niet te koken, want daar zorgde de kok van de CVB voor.
Dit keer was ik te vinden op het slagveld. Daar heb ik samen met andere schutters het slagveld onveilig gemaakt. Ik heb namelijk die haakbus en heb hem flink laten knallen. Deze foto hiernaast laat zien, hoe dat eruit ziet.En aan de andere kant van het veld stond Ruud in zijn harnas. Hij moest als aanvoerder de andere mannen aanvoeren en ook nog het gevecht aangaan met de andere aanvoerder. Ruud is de ridder met de rood en gele pluim op zijn helm.

En natuurlijk werd het uiteindelijk een echt slagveld, met gesneuvelden van de ene partij. En dat alles om een niet betaalde belasting… 🙂 Heerlijk, dat naspelen van een niet bestaande veldslag. Daar smaakt een kanonnenbiertje altijd lekker na.

15 weken #maaréénarm

Poster in formaat B1 (weer wat geleerd) Alleen de tekst wil ik nog aanpassen…

Wat gaat de tijd langzaam en tegelijkertijd ook heel snel. De herfstvakantie is al voorbij; de wintertijd is ingegaan; mijn middelste zoon komt over drie en een halve week alweer thuis van zijn avontuurlijke 4 maanden in Noorwegen; ik heb 1 héél dik fotoboek afgemaakt en ben bezig met nog eentje; ik heb mijn poster bijna af; ik ben een vest aan het haken, waar ik vorig jaar mee gestart was; ik lees een paar boeken tegelijkertijd en kijk televisie; ik volg series, die ik nog nooit eerder heb gevolgd. En o ja, ik ga naar de fysiotherapeute en naar mijn werk en ik oefen me helemaal gek met elke dag schouder-, arm- en elleboogoefeningen. En sinds vorige week sta ik ook een paar minuten op de crosstrainer, ook een hele overwinning.

Natuurlijk wordt me dagelijks gevraagd, hoe het met me gaat. Het gaat steeds beter met mij, persoonlijk en met mijn bovenarm. Ik heb me ook voorgenomen, alleen maar steeds te zeggen, dat het beter gaat. En pas als iemand verder vraagt meer te vertellen. Zo positief mogelijk. Ik kan elke dag weer iets meer en kan elke dag weer een beetje verder bewegen. Ik merk dat ik de laatste 2 weken écht vooruit ga en dat ik me beter ga voelen. Wat me echt heeft geholpen, is de aanschaf van dit ding: een Afbeeldingsresultaat voor blauwe jblmuziekbox: Dat ik van muziek houdt, dat wist ik wel, maar als je de hele dag naar de radio luistert, word je stapelgek van alle reclame, nieuws en verkeersmeldingen. En met dit ding draai ik ook via Spotify leuke muziek. Ook luister ik graag naar de songs, die ik op mijn telefoon heb staan en wil ik erop ‘dansen’, zodat ik nog meer in beweging kom. Dansen is een groot woord, want op en neer springen doe ik echt nog niet… :).
Maar je snapt me vast wel.

Maar goed, ik ben in beweging… ik wil zo graag weer de oude Nienke worden en met mijn armen wijd in de lucht laten zien, dat ik vrij ben. Vrij van pijn, vrij van die belemmering in mijn spieren, vrij van de angst om onverwachte bewegingen te maken, vrij om te gaan en te staan waar ik wil (en niet te moeten afwachten totdat iemand mij ophaalt, wegbrengt of tot de taxi komt). Onafhankelijk zijn, dat wil ik weer!
Graag weer gewoon slapen op mijn zij, zonder kussens aan alle kanten ter ondersteuning. Me ’s nachts omdraaien, zonder dat ik wakker wordt. En ik ben op de goede weg, want ik ga nu nog meer 3 keer per week ’s nachts uit bed in plaats van elke nacht.

“Word ik gek van het thuis zitten?” Dat vragen mensen mij ook. En dan verbaas ik mezelf, want nee, gek word ik niet. Blijkbaar kan ik me heel goed zelf vermaken. Ik vind altijd wel wat te doen, te maken of te lezen.
Natuurlijk mis ik de gezelligheid van mijn collega’s en de lol, die ik heb bij het lesgeven aan kinderen. Het is dan ook heel fijn, dat ik nu één keer per week op school ben om met groepjes kinderen te werken aan klokkijken, een van de struikelblokken in groep 5. En een tweede keer ben ik er om andere dingen te doen, als vergaderen of coachen.

Ik ben er achter gekomen, dat ik zelf in het begin van het schooljaar veel te hard van stapel liep. Ik zou wel snel beter zijn, ik zou wel snel weer aan het werk gaan. Die controle loslaten en het herstel zijn eigen gang laten gaan, was mijn grootste leerpunt. En omdat ik zelf zo graag wilde, gingen anderen daarin mee. Dus kreeg ik meer vragen om te werken, zoals wat kun jij wel doen van de taken op school en ik moest echt leren om naar mijn lijf te luisteren: “Ik kan het gewoon even niet, punt.” Nee zeggen en dat aan mezelf toegeven ging gepaard met huilbuien en boze buien… dat ik dit nu toe kan geven, vertelt me, dat ik al stappen heb gemaakt. En geeft me veel lucht.

Vandaag in gesprek met mijn leidinggevende kon ik zeggen, dat ik denk dat ik na de kerstvakantie pas weer volledig aan het werk kan gaan en dat ik de komende weken ga zorgen, dat ik op de eerste plaats beter bewegen kan en op de tweede plaats steeds langer op school kan en wil zijn. Zorgen voor uithoudingsvermogen, controle over mijn spieren en spierkracht, dat zijn mijn huidige doelen. En dus niet meer zoals in het begin mezelf maar pushen, maar tijd nemen om gezond bewegend te worden.

Pfff, 15 weken bezig met herstellen en revalideren, dat is dus op dit moment 3 maanden en 2 weken. Bizar, dat het zo lang duren moet… Afbeeldingsresultaat voor pink ribbonen toch prijs ik mezelf gelukkig, want mijn verzuim en herstel zijn van korte duur als ik het vergelijk met andere mensen om me heen. Lieve M en P, strijden tegen die nare ziekte is vele malen erger dan dit. Jullie bezoekjes hebben me toch wel doordrongen van het feit, dat als je ziek bent en je het niet ziet aan de buitenkant, dat je dan moet vechten voor begrip, zeker als het langer duurt.

Alles is betrekkelijk, ook voor mij.

Make today amazing!!!

Feestje gevierd!

Eerder schreef ik al dat dit jaar voor mij een feestjaar is. Ik ben 25 jaar werkzaam in het onderwijs. Mijn collega’s hebben er afgelopen donderdag -28 september- een feestje van gemaakt!



 

 

 

 

 

 

 

 

Ik werd thuis opgehaald, toeterend en wel. Ik werd betoeterd door mijn oude kinderen (van vorig jaar) en mijn schoolklasje van nu.



 

 

 

 

 

 

 

 

Onder de slingers deden we ook nuttige dingen: een MT-vergadering. Tussen de middag werd ik verrast door een lekkere lunch en een toneelstukje over koning juf Nienke, een aanzoek, een aantal rovers met bezems en zwaarden en de bevrijding. Chaos en erg grappig! Wat een geweldige dag om op terug te kijken!!!


Van werkdruk naar werkplezier

Natuurlijk spreken we elkaar vaak over hoe druk we het hebben en wat we allemaal nog moeten doen. In het onderwijs lijkt het werk eigenlijk nooit af, want er blijven mailtjes komen, het nakijken komt elke dag terug en alle formulieren die we vaak moeten invullen zijn ook een terugkomende taak. Ook ik werk met ‘to do lijstjes’ en ik vind het heerlijk dingen door te strepen als ze zijn gedaan en dat dat lijstje dan af is. Natuurlijk schuif ik ook wel eens acties door naar de volgende week; het houdt namelijk ook wel eens op.

Vorig jaar kreeg ik wel steeds meer last van de werkdruk. Ik ging mezelf in de weg zitten en miste het werkplezier. En dat merkte ik ook aan de collega’s om me heen en dacht “Dat moet toch anders kunnen.” Ik ging op zoek en ik googelde onder anderen op werkplezier vergroten en vond “Van werkdruk naar werkplezier“. Afbeeldingsresultaat voor van werkdruk naar werkplezier

Het mooiste stukje uit dit boek heb ik voor mezelf in mijn agenda gezet:

Uit onderzoek is gebleken, dat engagement, betrokkenheid, autonomie en het gevoel competent te zijn van groot belang zijn voor werkplezier en om burn-out te voorkomen. De leraar is over het algemeen meer bevlogen dan de gemiddelde werknemer.  Bevlogenheid, betrokkenheid en passie! Nou, dat vind je wel bij de mensen in het onderwijs!

Een ontzettend leuk geschreven boek met heel veel ideeën, maar ook zeker een paar eyeopeners. Hoe ik het zelf ook niet handig doe en waar ik in zou kunnen veranderen. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor anderen een mogelijkheid tot veranderen. Ik kon anderen ermee inspireren. En nog beter, toen we op school in het MT het gingen hebben over de werkdruk, die iedereen ervaarde, heb ik het boekje meegenomen naar school. In overleg met het team en daarna in het MT hebben we nagedacht over wat we anders wilden en anders konden doen.

Dus nu:

  • beginnen we elke dag met een dagstart. Daarin worden kort alle belangrijke dingen genoemd, zien we elkaar allemaal even en als resultaat hebben we minder mail en hebben we geen mededelingen meer in de vergaderingen.
  • hebben we afgesproken dat iedereen tussen 15.00 en 16.00 uur eerst in zijn eigen lokaal is om zijn lessen van de volgende dag voor te bereiden. Het is niet de bedoeling dat je een ander stoort, alleen op afspraak. Dit heeft als resultaat, dat iedereen tijd heeft voor de belangrijkste taak: het geven van de lessen.
  • beginnen onze vergaderingen dus om 16.00 uur. Zonder de mededelingen zorgen we ervoor dat de vergaderingen niet langer dan een half uur duren. Ze zijn vooral inhoudelijk en iedereen heeft als taak om in dit half uur to the point te zijn. Dit laatste onderdeel, het kort vergaderen met een inhoudelijk onderwerp gaan we in het komende scholjaar verder verbeteren, want daar moeten we nog een groei in gaan maken.Afbeeldingsresultaat voor metime
  •  schrijf ik nu elke week in mijn agenda een kruis, zodat ik op die middag geen overleg plan. Dan heb ik elke week een middag voor alleen de dingen van mijn klas en heb ik dus niet op elke werkdag een overleg of vergadering. Dan voel ik me minder geleefd. Noem het maar ME-time.

Vooral het veranderen van wat we altijd deden naar wat we nu voortaan gaan doen kost tijd en aanpassingsvermogen. Maar juist omdat we denken in mogelijkheden en verbeteringen zijn we gemotiveerd om ermee verder te gaan. En ik ervaar inderdaad meer werkplezier!

Dus heb je behoefte aan ideeën, lees dan dit. Een echte aanrader!

Van werkdruk naar werkplezier
Timemanagenment en klasssenmanagement in het onderwijs
Angela Kouwenhove & Annemiek Schoemaker
Uitgeverij Pica

1 2 3