Noorwegen, de toekomst

Wie had dat gedacht? Ik heb een zoon, Afbeeldingsresultaat voor vlag noorwegendie in Noorwegen wil gaan wonen… de zoon, die net als ik in het basisonderwijs wil gaan werken, heeft de liefde van zijn leven gevonden in Bergen.

Ik heb zelf altijd een grote voorliefde voor Noorwegen gehad. Al in 1993 gingen we voor het eerst op rondreis door de bergen, sneeuw, bergpassen en langs watervallen en gletsjers. Geweldig land met een geweldige natuur.
Omdat ik heel graag een keer de Noordkaap wilde zien, leerde ik in 2005-2006 Noors. In de zomer van 2006 waren we na 7 dagen doorrijden aangekomen op het meest Noordelijke puntje van dat langgerekte land. Daarna in 3 weken weer rustig terug. Een geweldige vakantie.
Twee jaar later waren we er weer om nu alleen een rondreis te maken in het onderste deel van Noorwegen om weer de gletsjers te bekijken en te kamperen op de mooiste plekjes.

Het meest grappige was toch wel, dat mijn middelste zoon écht niet meer naar Noorwegen wilde gaan. Het was saai en te ver weg en het brood was er vies. En omdat het reizen met 3 opgroeiende jongens toch wat lastiger was geworden, kwamen we er de afgelopen 10 jaar niet meer terug. Tot de afgelopen zomer, na twee hete zomers in Kroatië. Voor het eerst weer met z’n tweeën en helaas met een valpartij.

Maar mijn zoon wilde zijn minor van de PABO in Noorwegen gaan doen met als doel de natuur de onderzoeken in ‘Nature and glaciers’. Begin augustus vertrok hij en woonde bijna 4 maanden in Stord, een eiland onder Bergen. Naast de studie in het Engels deed hij allerlei spannende dingen als overleven in de natuur, kamperen in het wild, een gletsjer oversteken en hiken. En hij kwam terug met heel verhalen over alle avonturen… en verhalen over een meisje.

Nu, na een half jaar krijgen de plannen steeds vastere vormen. Hij gaat emigreren naar Noorwegen en gaat in Bergen wonen. Hij gaat eerst een jaar allerlei baantjes doen als gidsen in het Engels en daarnaast Noors leren, zodat hij daarna nog een master kan doen daar of al kan gaan werken in het onderwijs daar. Wie had dat gedacht? Ik zeker niet.

Ik wil best wel een keer mee gaan kijken op de school waar hij gaat werken. Ik ben toch wel heel nieuwsgierig naar het onderwijs daar en hoe zij dat invullen. Dus hopelijk kan ik dat in de toekomst gaan bekijken. Want dat ik regelmatig naar Noorwegen zal moeten gaan, is in ieder geval ook deel van mijn toekomst.

Trots op mijn DWJKDDMPEDR

Als ik ergens trots op ben, dan is het wel op mijn poster. Op 25 augustus nam ik een foto van de lege poster van 70 bij 100 cm (uit een kleurboek).
Ik nam me voor om steeds uurtjes aan verschillende dingen te besteden, onder andere dus aan dit, om mezelf te helpen bij mijn onmacht over de dingen, die ik niet kon.

Van een lege naar een gekleurde poster, die precies vertelt waar ik blij van werd en nu nog wordt:
Doe wat je kan/kunt,
doe dat met plezier
en de rest … Pffffff!

Met dank aan Lenette van Dongen, die me inspireerde tot het doen van die dingen, die ik wél kon en kan!

De tekst, die er origineel op stond, was op zich ook wel van toepassing: “Happiness is not a destination, it’s a way of living”. Maar de nieuwe tekst past nog meer bij mij.
En nu nog beter, de poster is af en mijn botten zijn aan elkaar gegroeid. Ik maak grote stappen vooruit.

De poster met de nieuwe tekst is vandaag af en hangt nu in de huiskamer. Positief, kleurrijk en precies zo als ik in het leven wil staan. Plezier met muziek … en trots!!!

15 weken #maaréénarm

Poster in formaat B1 (weer wat geleerd) Alleen de tekst wil ik nog aanpassen…

Wat gaat de tijd langzaam en tegelijkertijd ook heel snel. De herfstvakantie is al voorbij; de wintertijd is ingegaan; mijn middelste zoon komt over drie en een halve week alweer thuis van zijn avontuurlijke 4 maanden in Noorwegen; ik heb 1 héél dik fotoboek afgemaakt en ben bezig met nog eentje; ik heb mijn poster bijna af; ik ben een vest aan het haken, waar ik vorig jaar mee gestart was; ik lees een paar boeken tegelijkertijd en kijk televisie; ik volg series, die ik nog nooit eerder heb gevolgd. En o ja, ik ga naar de fysiotherapeute en naar mijn werk en ik oefen me helemaal gek met elke dag schouder-, arm- en elleboogoefeningen. En sinds vorige week sta ik ook een paar minuten op de crosstrainer, ook een hele overwinning.

Natuurlijk wordt me dagelijks gevraagd, hoe het met me gaat. Het gaat steeds beter met mij, persoonlijk en met mijn bovenarm. Ik heb me ook voorgenomen, alleen maar steeds te zeggen, dat het beter gaat. En pas als iemand verder vraagt meer te vertellen. Zo positief mogelijk. Ik kan elke dag weer iets meer en kan elke dag weer een beetje verder bewegen. Ik merk dat ik de laatste 2 weken écht vooruit ga en dat ik me beter ga voelen. Wat me echt heeft geholpen, is de aanschaf van dit ding: een Afbeeldingsresultaat voor blauwe jblmuziekbox: Dat ik van muziek houdt, dat wist ik wel, maar als je de hele dag naar de radio luistert, word je stapelgek van alle reclame, nieuws en verkeersmeldingen. En met dit ding draai ik ook via Spotify leuke muziek. Ook luister ik graag naar de songs, die ik op mijn telefoon heb staan en wil ik erop ‘dansen’, zodat ik nog meer in beweging kom. Dansen is een groot woord, want op en neer springen doe ik echt nog niet… :).
Maar je snapt me vast wel.

Maar goed, ik ben in beweging… ik wil zo graag weer de oude Nienke worden en met mijn armen wijd in de lucht laten zien, dat ik vrij ben. Vrij van pijn, vrij van die belemmering in mijn spieren, vrij van de angst om onverwachte bewegingen te maken, vrij om te gaan en te staan waar ik wil (en niet te moeten afwachten totdat iemand mij ophaalt, wegbrengt of tot de taxi komt). Onafhankelijk zijn, dat wil ik weer!
Graag weer gewoon slapen op mijn zij, zonder kussens aan alle kanten ter ondersteuning. Me ’s nachts omdraaien, zonder dat ik wakker wordt. En ik ben op de goede weg, want ik ga nu nog meer 3 keer per week ’s nachts uit bed in plaats van elke nacht.

“Word ik gek van het thuis zitten?” Dat vragen mensen mij ook. En dan verbaas ik mezelf, want nee, gek word ik niet. Blijkbaar kan ik me heel goed zelf vermaken. Ik vind altijd wel wat te doen, te maken of te lezen.
Natuurlijk mis ik de gezelligheid van mijn collega’s en de lol, die ik heb bij het lesgeven aan kinderen. Het is dan ook heel fijn, dat ik nu één keer per week op school ben om met groepjes kinderen te werken aan klokkijken, een van de struikelblokken in groep 5. En een tweede keer ben ik er om andere dingen te doen, als vergaderen of coachen.

Ik ben er achter gekomen, dat ik zelf in het begin van het schooljaar veel te hard van stapel liep. Ik zou wel snel beter zijn, ik zou wel snel weer aan het werk gaan. Die controle loslaten en het herstel zijn eigen gang laten gaan, was mijn grootste leerpunt. En omdat ik zelf zo graag wilde, gingen anderen daarin mee. Dus kreeg ik meer vragen om te werken, zoals wat kun jij wel doen van de taken op school en ik moest echt leren om naar mijn lijf te luisteren: “Ik kan het gewoon even niet, punt.” Nee zeggen en dat aan mezelf toegeven ging gepaard met huilbuien en boze buien… dat ik dit nu toe kan geven, vertelt me, dat ik al stappen heb gemaakt. En geeft me veel lucht.

Vandaag in gesprek met mijn leidinggevende kon ik zeggen, dat ik denk dat ik na de kerstvakantie pas weer volledig aan het werk kan gaan en dat ik de komende weken ga zorgen, dat ik op de eerste plaats beter bewegen kan en op de tweede plaats steeds langer op school kan en wil zijn. Zorgen voor uithoudingsvermogen, controle over mijn spieren en spierkracht, dat zijn mijn huidige doelen. En dus niet meer zoals in het begin mezelf maar pushen, maar tijd nemen om gezond bewegend te worden.

Pfff, 15 weken bezig met herstellen en revalideren, dat is dus op dit moment 3 maanden en 2 weken. Bizar, dat het zo lang duren moet… Afbeeldingsresultaat voor pink ribbonen toch prijs ik mezelf gelukkig, want mijn verzuim en herstel zijn van korte duur als ik het vergelijk met andere mensen om me heen. Lieve M en P, strijden tegen die nare ziekte is vele malen erger dan dit. Jullie bezoekjes hebben me toch wel doordrongen van het feit, dat als je ziek bent en je het niet ziet aan de buitenkant, dat je dan moet vechten voor begrip, zeker als het langer duurt.

Alles is betrekkelijk, ook voor mij.

Make today amazing!!!

Feestje gevierd!

Eerder schreef ik al dat dit jaar voor mij een feestjaar is. Ik ben 25 jaar werkzaam in het onderwijs. Mijn collega’s hebben er afgelopen donderdag -28 september- een feestje van gemaakt!



 

 

 

 

 

 

 

 

Ik werd thuis opgehaald, toeterend en wel. Ik werd betoeterd door mijn oude kinderen (van vorig jaar) en mijn schoolklasje van nu.



 

 

 

 

 

 

 

 

Onder de slingers deden we ook nuttige dingen: een MT-vergadering. Tussen de middag werd ik verrast door een lekkere lunch en een toneelstukje over koning juf Nienke, een aanzoek, een aantal rovers met bezems en zwaarden en de bevrijding. Chaos en erg grappig! Wat een geweldige dag om op terug te kijken!!!


100 berichten!

Afbeeldingsresultaat voor trots 100 berichtenNou ja, zeg dat is gaaf!

Mijn vorige bericht “Mijn avontuur” is het honderdste bericht. Dat is toch iets om trots op te zijn!

Zo was ik ook zo trots toen ik mijn #100happydays had behaald. Nog regelmatig kijk in dat fotoboekje wat ik ervan heb gemaakt…

Ook nu -in mijn huidige situatie- schrijf ik elke dag op wat me is gelukt en waar ik dankbaar voor ben. Natuurlijk zijn er dagen, dat ik flink baal… maar juist dan bedenk ik aan het eind van de dag tóch 3 dingen. Hoe klein ook!

1 2 3 7