Trots op mijn DWJKDDMPEDR

Als ik ergens trots op ben, dan is het wel op mijn poster. Op 25 augustus nam ik een foto van de lege poster van 70 bij 100 cm (uit een kleurboek).
Ik nam me voor om steeds uurtjes aan verschillende dingen te besteden, onder andere dus aan dit, om mezelf te helpen bij mijn onmacht over de dingen, die ik niet kon.

Van een lege naar een gekleurde poster, die precies vertelt waar ik blij van werd en nu nog wordt:
Doe wat je kan/kunt,
doe dat met plezier
en de rest … Pffffff!

Met dank aan Lenette van Dongen, die me inspireerde tot het doen van die dingen, die ik wél kon en kan!

De tekst, die er origineel op stond, was op zich ook wel van toepassing: “Happiness is not a destination, it’s a way of living”. Maar de nieuwe tekst past nog meer bij mij.
En nu nog beter, de poster is af en mijn botten zijn aan elkaar gegroeid. Ik maak grote stappen vooruit.

De poster met de nieuwe tekst is vandaag af en hangt nu in de huiskamer. Positief, kleurrijk en precies zo als ik in het leven wil staan. Plezier met muziek … en trots!!!

Be happy, be true…

Zo’n mooi filmpje – ik hoop dat je het kunt openen en bekijken!

Be happy…

Show up…
Follow your heart…
Find a new perspective…
Have a sense of wonder…
Find people you love…
Set goals…
Help others…
Dance…

Pamper yourself…
Face your fears…
Go to a museum…
Exercise…
Limit television…
Get in touch with nature…
Lighten up…
Get a good night’s sleep…
Read books…
Buy yourself flowers…

Don’t compare yourself with others…
Don’t beat yourself up…
Be open to new ideas…
Don’t focus on negative thoughts…
… focus on creating what you desire…
Make time just to have fun…
Keep the romance in your life…
Make a gratitude list…
Love your Mother Earth…
Want what you have…
Be true to yourself

Stapelgedicht

Creativiteit met bestaande dingen… in dit geval met de titels van boeken uit je eigen boekenkast. Ik werd van de week uitgedaagd door mijn vriendin Ingeborg met ‘Stapelgedichten maken, doe je mee?

Nou ben ik nog maar net terug van vakantie en omdat veel van de boeken, die ik gelezen heb in e-reader formaat zijn, is dat wat lastig stapelen. 🙂  Maar vandaag ruimde ik de tas met vakantieboeken op en één daarvan heeft de titel ‘Je bent geweldig’ van Jill Mansell.  En dat werd de start van mijn zoeken in mijn stapels boeken.

De wondere weg
 Hoe maak ik van een olifant weer een mug?
Ik wil best wel wat leren maar ik ben geen dom sponsje
De zoektocht
Start vandaag met lichter leven
Search inside yourself
De helende reis
Je ongekende vermogens
Je leven een bron van vreugde
Je bent geweldig.

Dus nu heb ik ook een stapelgedicht gemaakt, zonder rijm, want dat hoeft gelukkig niet. Ik vond het een hele leuke uitdaging en ik ben benieuwd, wie er ook een stapelgedicht kan verzinnen met de boeken in zijn of haar kast. Je kunt het delen via Facebook, Instagram of gewoon hieronder aan mij opsturen. En misschien verzin ik de komende dagen er nog wel eentje.

Onderwijsfreak

Echt genoten net van een stukje dat geschreven is door een jongen, voorkantdie op de pabo zit, de pedagogische academie basisonderwijs.
(Lees Pabo: hemel en hel)
Ik las in eerste instantie alleen de introductie, maar als het over de pabo gaat, ben ik al gauw geïnteresseerd en las verder. Het werd nog leuker, omdat het om een mánnelijke student aan de pabo gaat. Het doet me denken aan mijn middelste zoon, die ook dit jaar op de pabo is begonnen en het vooral in de bovenbouw vreselijk naar zijn zin heeft gehad. Wel jammer, dat hij het nu bij de kleuters iets minder leuk vindt… maar goed dat terzijde.

Het stukje begint zo:

Als pabostudent kom ik dagelijks in aanraking met vrouwen. Heel veel vrouwen. Zo’n beetje 80% is van het andere geslacht, als ik het ruim mag schatten. Het overgrote deel van mijn vrienden denkt dat ik drie dagen per week afreis naar het walhalla en dat snap ik heel goed. De geur van tientallen gemixte parfums, de hoge tonen van vele zoetgevooisde vrouwenstemmen en het aangezicht van eindeloze rijen vrouwelijk schoon stellen me gerust. Ik ben inmiddels zo ingeburgerd dat ik me bijna thuis voel in een kantine vol potentiële juffen.

Anderen wanen hem in de hemel, vanwege al de vrouwen. Hij ziet dat anders, want sommige vrouwen zijn helemaal niet zo engelachtig, maar eerder ‘onderwijsfreak’.
Bemoeiallerige vrouwen, die zich bemoeien met zijn studie, die alles erg goed doen en de zaken tot in de puntjes verzorgd hebben. Maken zich zorgen over hem, of hij het wel gaat redden aan het eind van het jaar. Alleen hun eigen stage, daar schort het dan aan en ze stoppen met de opleiding.

Ik denk dat ik in de categorie ‘onderwijsfreak’ val. Ik heb namelijk wel altijd alles graag in orde, regel graag dat ik documenten af heb en ben voor mezelf wel eens lastig, omdat het gewoon goed moet zijn (lees perfectionistisch).
Maar ik denk dat ik ook wel in die categorie wil horen: NLPEen onderwijsfreak is ook iemand, die door kinderen gevraagd wordt, om nog een keer gek te doen, nog een keer dát verhaal te vertellen en met heel veel lol kinderen uit te dagen om hun moeilijke gedachten uit hun hoofd te halen en daar dan makkelijk voor in de plaats te zetten. Dat doet ook een onderwijsfreak met NLP. Nog leuker als je kinderen dat tegen hun klasgenoot hoort zeggen: “Stop eens met dat moeilijke denken, gooi het maar weg!” Ik hoor mezelf erin terug. En dat vind ik gaaf…

De laatste alinea van het artikel van Samuel vind ik dan ook heel mooi:

Een stel kinderen uit groep zes staan na schooltijd bij mijn bureau te kletsen: ‘Meester, als u weer komt hebben we altijd zin om naar school te gaan. Kunt u niet tot groep acht bij ons blijven?’ Zomaar, uit het niets.

Dat soort kleine dingen raken me dan. Het kan de kids niet schelen of ik nou wel of niet m’n shit op orde heb. Het gaat ze om wie ik ben in de klas. Eens in de zoveel tijd willen ze gewoon even laten weten dat ze me tof vinden. En dat soort opmerkingen, beste superstudenten, maken mij een onderwijsfreak.

Trots op 100 happy days

Dat heb ik gedaan: 100 dagen lang elke dag een foto gemaakt van wat mij blij maakt.

De ene dag had ik meerdere foto’s om uit te kiezen, een andere dag kostte me dat veel moeite. Maar het is me gelukt. Ik begon op 16 september 2014 en op 26 december kwam ik erachter, dat ik al bezig was met dag 102… dat zegt genoeg toch?

Ik raad het iedereen aan, om ook zoiets te doen. Je kunt de foto’s delen op Twitter, Facebook of op Instagram. Of je zoekt de site op, die gaat over deze actie: 100happydays

Omdat ik je wil inspireren en wil laten zien, dat het mogelijk is, zie je hier de link naar mijn fotoboek. Het fotoboekje zelf staat op de kast, maar hier kun jij kijken naar wat mij 100 dagen heeft bewogen. Ik wens je veel kijkplezier!

LINK naar online fotoboekje

1 2 3 4