Interview over de Snappet

Een paar weken geleden werd ik geïnterviewd over Snappet. Deze week sta ik in de nieuwsbrief van het SCOH. U kunt het hieronder lezen.

Basisschool De Waterlelie werkt sinds dit jaar met Snappet. Kinderen krijgen spelling, rekenen en taal op de iPad. Groepsleerkracht Nienke Herrewijnen is één van de trekkers van het project en zij is razend enthousiast.

,,Ik kende Snappet al, ik had ervan gehoord, maar op een beurs zag ik pas hoe het werkte. Ik was direct enthousiast’’,  vertelt Nienke. Haar klas mocht een half jaar lang een pilot doen met rekenen en sindsdien is Nienke groot voorstander van Snappet.

Oefensommen op de tablet
Ze legt uit hoe het werkt. ,,Neem een rekenles over rekenen met getallen tot 10.000, bijvoorbeeld.   Ik begin met instructie zoals elke andere les. In plaats van dat kinderen daarna hun werkboek pakken en zelfstandig aan de slag gaan, pakken ze hun tablet en daarop maken ze hun oefensommen.’’

De tablet past het niveau aan, aan het kind. Leerlingen die de sommen goed maken, krijgen moeilijkere sommen. Wie fouten maakt, krijgt herhalingsstof of krijgt sommen op een lager niveau.
,,Als juf zie ik precies wat leerlingen doen. Na tien minuten zie ik wie moeite heeft met de sommen. Die kinderen roep ik dan bij me voor extra instructie. Ik kan dus heel snel reageren, ik hoef niet te wachten tot ik hun werkboek nakijk. Dat is voor de kinderen heel fijn.’’

Onderwijs op niveau
Het enthousiasme van Nienke slaat over op de rest van het team want na een pilot van een half jaar in haar groep, is De Waterlelie afgelopen schooljaar in groep 4 tot en met 8 aan de slag gegaan met Snappet. Naast rekenen zijn ook spelling en taal nu op Snappet. ,,In mei hebben we als team besloten ermee door te gaan. Iedereen is zo enthousiast. Het scheelt veel nakijkwerk en je kunt echt onderwijs op niveau aanbieden. Dat bereik je niet met boeken, werkboeken en schriften. Bovendien merken we dat de kinderen het heel fijn vinden, heel modern.’’

Schrijven blijft belangrijk
Toch is er landelijk ook kritiek op deze manier van lesgeven, het zou slecht zijn voor de ogen van kinderen en bovendien komt het het schrijfonderwijs niet ten goed. Nienke: ,,Ik heb oudere kinderen, die doen op het hbo bijna niets meer met schrijven, alles gaat op de laptop. Natuurlijk moeten jonge kinderen leren schrijven en ook op het vervolgonderwijs is het belangrijk dat studenten meeschrijven, want dan blijft de informatie beter hangen. Maar het netjes schrijven dat vroeger heel belangrijk was, is nu minder van belang. Schrijven blijft belangrijk en heeft onze aandacht.’’

De Waterlelie zal dus zeker niet kiezen om voor alle vakken met Snappet te gaan werken. ,,Voor kinderen is het fijn als je gedurende een schooldag verschillende onderwijsvormen gebruikt, variatie maakt het leuker. De hele dag op de tablet is niets, dan gaat juist het bijzondere ervan af.’’

Link naar site: SCOH

Mijn herstel samengevat

Eind juli brak ik tijdens mijn vakantie mijn bovenarm en schouder. Ik kreeg in het Noors advies om na 10 dagen te gaan pendelen en in Nederland nogmaals een foto te laten maken om te kijken of de breuken niet veranderd waren.
In de eerste 2 weken had ik heel veel pijn, dus maakte ik gebruik van de morfinepillen, paracetamol en heel soms de ibuprofen, die ik van het Noorse ziekenhuis mee had gekregen. Ook kreeg ik in Noorwegen de blauwe sling, die hier in Nederland veel verbazing opleverde. Het voordeel van deze sling was dat mijn arm kon hangen en dat die op zijn plek werd gehouden door de band om mijn middel heen. Ook een groot voordeel van deze sling was, dat je geen nekklachten krijgt door het gewicht!

Wat ik vooral heel lastig vond, was dat ik steeds te horen kreeg, dat het na 6 tot 8 weken wel geheeld zou zijn. De dokter, die me begin augustus in Nederland onderzocht, zei tegen me dat ik op de volgende afspraak in september al een heel eind op weg zou zijn…
Niet dus, wat een valse verwachtingen kreeg ik daarvan en wat was ik teleurgesteld! En hetzelfde idee gaf de bedrijfsarts, die me begin september belde, mij ook. Ik zou na 8 weken wel weer veel kunnen. Begin oktober zag ik het echt niet meer zitten, want wat was er mis met mij? Waarom duurde het dan veel langer? Wat deed ík fout?
Ik kreeg steeds meer behoefte aan praktische informatie. Hoe lang duurt het herstel? Hoe lang duurt het voor ik weer op mijn zij kan slapen? Hoe lang duurt het voordat ik weer pijnloos kan bewegen? Ik zocht op internet naar antwoorden, maar helaas krijg je daar na een paar keer klikken altijd de minst leuke dingen te lezen of las ik weer over diezelfde tijdsperiode van 6 tot 12 weken. Daarbij kwam dat ik in mijn omgeving ook al 5 verschillende verhalen had gehoord over hoe het in ieder geval niet goed was verlopen. Niet fijn, die info, waar je eigenlijk niks mee kunt, maar wel wat met je doet.
Mijn fysiotherapeut legde en legt me gelukkig veel uit, maar zeker in het begin heb ik veel last gehad van mijn eigen weerstand. Ik zal toch wel laten zien, dat ik sneller beter ben… Jaja… Zucht.

Na bijna 4 maanden kregen we van de arts in het ziekenhuis (bij de 5e foto!) pas een duidelijke uitleg. Zij had de tijd en nám de tijd voor ons en onze vragen.
Wat een eyeopeners: Ik snapte nu dat de breuk aan de kop van mijn schouder ervoor heeft gezorgd dat ik niks kon. De aanhechting van de spieren zit daar en bij elke beweging deed dat zeer. Ik snap nu eindelijk, dat 3 maanden herstellen een heel gewone periode is, dat er 6 maanden nodig zijn om weer de meest normale bewegingen te kunnen maken en dat ik moet verwachten pas na een jaar weer alles te kunnen, zoals m’n armen weer echt de lucht in te kunnen gooien… (áls dat al weer kan na deze breuk). En deze informatie klopte voor het eerst wat de fysio ook steeds aan mij uit had gelegd. Nu klopt het plaatje van mijn herstel pas goed en kan ik het ook aan mijn werkgever uitleggen en aan alle anderen met vragen over mijn langdurende herstel.

Omdat ik zelf zo’n behoefte had aan informatie, schrijf ik hier mijn ervaringen op. Ik hoop dat dit voor iemand anders juist weer een hulp kan zijn om de situatie te vergelijken en duidelijk maakt, wat je kunt verwachten. Natuurlijk, elke breuk is anders en elk herstel verloopt anders, maar de arts, die me uitleg gaf na bijna 4 maanden, en mijn fysiotherapeut hebben me laten weten, dat mijn herstel werkelijk verloopt als te verwachten is. En dat gaf mij voor het eerst echt rust. En dat wens ik jou ook toe.

Hieronder in schema gebracht hoe mijn herstel verliep: Lees meer

Ik-rapport

Een interessant rapport, het overwegen waard om mijn schoolkinderen te laten inkleuren. Als ik weer aan het werk ga, kan ik veel over hen te weten komen. Zeker als ik daarna met hen erover in gesprek ga… Een mooi idee voor na de kerstvakantie.

Bewerkt op 31 januari: Ik hen inderdaad de leerlingen in mijn klas dit ik-rapport laten inkleuren. Wat een geweldig leuke manier om kinderen over zichzelf te laten nadenken. Na het inkleuren heb ik ze het laten uitleggen aan een andere leerling en binnenkort ga ik in gesprek per kind over hun eigen rapport. Het past goed bij de ontwikkeling van onze school op weg naar meer ouderbetrokkenheid.

Gevonden via Semko. Voor het blad deze link.  Het is natuurlijk een momentopname.

Doe wat je kan …

Vanmorgen bekeek ik, zoals ik vaker doe de laatste weken, de Facebook-video van Lenette van Dongen.  Voor de video van haar van 1 september, zie onderaan dit bericht.  “Hoe gaat het met jou eigenlijk?” vraagt ze aan haar volgers en dus ook aan mij.

Nou… eigenlijk gaat het vandaag net aan. Ik heb zo’n nacht achter de rug, die was opgebroken in stukjes. Slapen tot half 3, toen naar beneden voor een banaan met paracetamol. Daarna weer naar bed, waar ik al gauw ben gaan lezen. Gelukkig bestaan er e-readers met licht, vooral omdat het boek dat ik nu lees in het echt een kilo weegt. (De Aardkinderen 4 – Het dal der beloften van Jean Marie Auel: in dit boek heeft Roshario een gebroken bovenarm; om even aan te geven, waarom ik dit deel nu lees).

Maar goed, lezen om in slaap te vallen, wat niet lukte, dus na een uur toch maar m’n bed uit voor een kopje thee en een paar telefoonspelletjes. Eindelijk om 5 uur dacht ik: “Nu kan ik wel slapen.” Toen bedacht een mug rond half 6, dat hij mij wel als landingsplaats kon gebruiken. Weer wakker! Helaas heb ik de mug niet gevonden, dus die heeft waarschijnlijk nog wel rondjes gemaakt, maar met anti-muggenspul heb ik gewonnen. Ik werd om 11 uur wakker.

De reden, dat ik na een week best lekkere nachtrust weer minder slaap, zal vast te maken hebben met de nieuwe oefeningen van de fysio. Vrijdag heeft ze me aan het werk gezet met armbewegingen opzij, naar achteren en naar voren. Mijn hemel, wat een spierpijn levert dat op en wat heb ik weer een doorzettingsvermogen nodig om de oefeningen 3 keer per dag te doen. Pfff.

Dus als ik dan de video van Lenette bekijk, raakt het me, als ze zegt: “Doe wat je kan, doe dát met plezier… wees trots op de kleine dingen die je wel kunt. Die kleine dingen, die je kan. Twee millimeter in plaats van 2 meter, kon je die stap van 2 meter dan? Nee toch? Je kon toch alleen die 2 mm en geniet daar dan van. En verziek je plezier dan niet, omdat het meer had moeten zijn. Dus… doe wat je kan, doe dát met plezier en de rest… pfff.

#DWJKDDMPEDR??? Let it goooo, let it goooo!!! 🙂

Dankjewel, Lenette, voor je inspiratie!

Moguh! YES! Vandaag weer es op Mn yogamatje de zonnegroet gedaan en ZIE! ??? Als je net als ik duf opstond: ff voor de spiegel boksen tegen jeZelf. Je knut. Je kannUt. ??? Fijne dag allemaal. En DWJKDDMPEDR??? let it goooo let it goooo ?

Geplaatst door Lenette van Dongen op vrijdag 1 september 2017

 

100 berichten!

Afbeeldingsresultaat voor trots 100 berichtenNou ja, zeg dat is gaaf!

Mijn vorige bericht “Mijn avontuur” is het honderdste bericht. Dat is toch iets om trots op te zijn!

Zo was ik ook zo trots toen ik mijn #100happydays had behaald. Nog regelmatig kijk in dat fotoboekje wat ik ervan heb gemaakt…

Ook nu -in mijn huidige situatie- schrijf ik elke dag op wat me is gelukt en waar ik dankbaar voor ben. Natuurlijk zijn er dagen, dat ik flink baal… maar juist dan bedenk ik aan het eind van de dag tóch 3 dingen. Hoe klein ook!

1 2 3 9