Mijn herstel samengevat

Eind juli brak ik tijdens mijn vakantie mijn bovenarm en schouder. Ik kreeg in het Noors advies om na 10 dagen te gaan pendelen en in Nederland nogmaals een foto te laten maken om te kijken of de breuken niet veranderd waren.
In de eerste 2 weken had ik heel veel pijn, dus maakte ik gebruik van de morfinepillen, paracetamol en heel soms de ibuprofen, die ik van het Noorse ziekenhuis mee had gekregen. Ook kreeg ik in Noorwegen de blauwe sling, die hier in Nederland veel verbazing opleverde. Het voordeel van deze sling was dat mijn arm kon hangen en dat die op zijn plek werd gehouden door de band om mijn middel heen. Ook een groot voordeel van deze sling was, dat je geen nekklachten krijgt door het gewicht!

Wat ik vooral heel lastig vond, was dat ik steeds te horen kreeg, dat het na 6 tot 8 weken wel geheeld zou zijn. De dokter, die me begin augustus in Nederland onderzocht, zei tegen me dat ik op de volgende afspraak in september al een heel eind op weg zou zijn…
Niet dus, wat een valse verwachtingen kreeg ik daarvan en wat was ik teleurgesteld! En hetzelfde idee gaf de bedrijfsarts – die me begin september belde – mij ook. Ik zou na 8 weken wel weer veel kunnen. Begin oktober zag ik het echt niet meer zitten, want wat was er mis met mij? Waarom duurde het dan veel langer? Wat deed ík fout?
Ik kreeg steeds meer behoefte aan praktische informatie. Hoe lang duurt het herstel? Hoe lang duurt het voor ik weer op mijn zij kan slapen? Hoe lang duurt het voordat ik weer pijnloos kan bewegen? Ik zocht op internet naar antwoorden, maar helaas krijg je daar na een paar keer klikken altijd de minst leuke dingen te lezen of las ik weer over diezelfde tijdsperiode van 6 tot 12 weken. Daarbij kwam dat ik in mijn omgeving ook al 5 verschillende verhalen had gehoord over hoe het in ieder geval niet goed was verlopen. Niet fijn, die info, waar je eigenlijk niks mee kunt, maar wel wat met je doet.
Mijn fysiotherapeut legde en legt me gelukkig veel uit, maar zeker in het begin heb ik veel last gehad van mijn eigen weerstand. Ik zal toch wel laten zien, dat ik sneller beter ben… Jaja… Zucht.

Na bijna 4 maanden kregen we van de arts in het ziekenhuis (bij de 5e foto!) pas een duidelijke uitleg. Zij had de tijd en nám de tijd voor ons en onze vragen.
Wat een eyeopeners: Ik snapte nu dat de breuk aan de kop van mijn schouder ervoor heeft gezorgd dat ik niks kon. De aanhechting van de spieren zit daar en bij elke beweging deed dat zeer. Ik snap nu eindelijk, dat 3 maanden herstellen een heel gewone periode is, dat er 6 maanden nodig zijn om weer de meest normale bewegingen te kunnen maken en dat ik moet verwachten pas na een jaar weer alles te kunnen, zoals m’n armen weer echt de lucht in te kunnen gooien… (áls dat al weer kan na deze breuk). En deze informatie klopte voor het eerst wat de fysio ook steeds aan mij uit had gelegd. Nu klopt het plaatje van mijn herstel pas goed en kan ik het ook aan mijn werkgever uitleggen en aan alle anderen met vragen over mijn langdurende herstel.

Omdat ik zelf zo’n behoefte had aan informatie, schrijf ik hier mijn ervaringen op. Ik hoop dat dit voor iemand anders juist weer een hulp kan zijn om de situatie te vergelijken en duidelijk maakt, wat je kunt verwachten. Natuurlijk, elke breuk is anders en elk herstel verloopt anders, maar de arts, die me uitleg gaf na bijna 4 maanden, en mijn fysiotherapeut hebben me laten weten, dat mijn herstel werkelijk verloopt als te verwachten is. En dat gaf mij voor het eerst echt rust. En dat wens ik jou ook toe.

Hieronder in schema gebracht hoe mijn herstel verliep:

Tijd Wat… Medicatie
Dag 0
(25 juli)
– Schouder gebroken, breuk in de proximale humerus. Eerst denken ze dat het uit de kom is. (mijn avontuur)
– De eerste dagen kan ik niets zonder hulp. Na 3 dagen weer voor het eerst naar de wc. Douchen kan niet zonder hulp.
– Zittend slapen in de campingstoel, zeker niet te ver achterover.
Medicijnen van de arts zorgen voor pijnbestrijding. Ik slaap een halve nacht in het ziekenhuis en ik word gedoucht.

Sling gekregen.

Na 1 week – Waanzinnige blauwe plekken op mijn arm op de foto gezet. Ik kan niks zonder hulp, behalve naar de wc dan.
– Mijn man moet alles doen: tent leeghalen en afbreken, auto rijden, tent opzetten en koken… zo gaan we weer naar huis.
Morfinepillen alleen als het slapen niet gaat. Paracetamol elke dag 4×1000 mg.
Na 2 weken
(7 augustus)
– De 2e foto is in Nederland ter controle van de breuk. Er is niets veranderd, dus het herstel gaat goed.
– Thuis slaap ik in mijn bed, maar ook daar met het hoofdeinde omhoog. Als het niet gaat, slaap ik zittend in de kampeerstoel
(in de huiskamer).
– Pendelen (ronddraaien van de schouder of arm) durf ik niet alleen.
Geen morfine meer geslikt, wel nog heel vaak 1000 mg paracetamol, zeker bij het slapen.
Na iets meer dan 2 weken – De eerste keer fysiotherapie, erg goed voor mijn zelfvertrouwen en voor het leren pendelen. Napijn heb ik wel na de oefeningen. Dat duurt rustig de hele avond en soms ook ’s nachts.
– Pijn bij onverwachte bewegingen.
– Voor het eerst alleen gedoucht.
Paracetamol is vaak nodig, ik probeer vaker alleen de 500 mg te gebruiken.
Na 6 weken
(7 sept)
De 3e foto laat zien, dat het nog niet aan elkaar zit. Ik moet nog veel meer geduld hebben. De arts begrijpt mijn verdriet niet.
Slapen kan alleen op mijn rug met allerlei kussentjes naast m’n arm en een kussen onder m’n knieën. Ik leg opgerolde handdoeken naast mijn hoofd om slapend omdraaien te voorkomen, want dat doet zeer!
Ik kan mijn arm niet meer strekken zonder pijn. Mijn pols is ook stijf. Ik leer dat alles met elkaar samenhangt, van mijn vingerkootjes tot aan mijn ruggengraat. Pfff.
Napijn na bijna elke fysio en als ik zelf oefen. Als ik teveel doe, is mijn arm of schouder warm en koel ik die plek met het coldpack en moet ik 2 tot 3 dagen echt rustig aandoen.

Weer veel paracetamol is nodig.

Na 8 weken
(18 sept)
– Ik werk 3 uurtjes op een studiedag. Ik let niet genoeg op mijn houding en ben daarna 3 dagen kapot van en heb heel veel pijn. Het leert me, dat werken nog geen optie is.
– Ik slaap geen nacht door, want als ik wakker word, wil ik eruit. Ik moet even bewegen en vaak drink ik een kop thee en eet een banaan. Na een uur of anderhalf uur weer naar bed. Gebroken nachten dus.
– Ik loop tegen mijn onmacht aan, omdat ik zo goed als niks kan. Ik wil te veel.
Paracetamol is nog steeds nodig. De pot met de 100 tabletten van 1000 mg paracetamol wordt steeds leger.

De ibuprofen gebruik ik zo min mogelijk.

Na 9 weken – Ik strek onder begeleiding van mijn fysio mijn arm steeds vaker en beter. Ik krijg mijn elleboog weer recht. Ik oefen het uithangen van mijn arm, het pendelen en let vooral op de houding van mijn nek, schouderbladen en rug. Ontspannen is heel belangrijk!
– De kampeerstoel verdwijnt uit de kamer, die is niet meer nodig. De sling vervang ik door vrolijkere sjaals met een knoop in de onderkant.
Ik varieer paracetamol van 500 mg en 1000 mg, naar gelang van de hoeveelheid pijn.
Na 10 weken
(2 oktober)
– De 4e foto: De rechte breuk onder de kop van mijn schouder is bijna onzichtbaar geworden. Die lijnen zijn vervaagd. Zou ik alleen deze breuk hebben gehad, dan kon ik vanaf dit moment weer starten met belasten. Nu krijg ik het advies dit over 3 weken langzaam te gaan starten. Onmacht… De pot van 100 pillen paracetamol is leeg.
Na 12 weken
(17 oktober)
Gesprek met de Arbo-arts, dat heel raar verloopt.
– Ik erger me aan de rommel in huis en pak de stofzuiger. Die staat niet lang aan… helaas.
Na de 13e week – Het bewegen gaat ineens beter, ik ervaar minder pijn en durf steeds een beetje meer.
– Ik lig voor het eerst een half uur op mijn zij en dat gaat steeds een beetje langer en beter, ook slapend! Wel met hulp van kussens en kussentjes, maar toch…
– Doorslapen lukt nog niet, want van elke beweging word ik wakker.
Regelmatig nog 500 mg paracetamol nodig.
14 weken
(1 nov)
– Bij de fysiotherapeut leer ik op de crosstrainer te staan. Spannend! Een paar dagen later voor het eerst op de roeimachine.
– Ik neem me voor elke week 2 keer extra te gaan. Werken aan uithoudingsvermogen, spierkracht en coördinatie is begonnen.
Na elke oefendag heb ik paracetamol nodig. Soms word ik er moedeloos van.
15 weken
(9 nov)
– Voor het eerst in maanden heb ik 3 nachten achter elkaar doorgeslapen! Ik heb daarvoor een groot en een klein kussen nodig. En… voor het eerst weer lepeltje-lepeltje gelegen met mijn vent.
– Ik leg op school uit, dat fysio en werken op één dag geen combi is vanwege de napijn. Lastig hoor, om begrip te blijven vragen. (15 weken)
Ik merk op, dat ik steeds meer veerkracht krijg.

Napijn duurt nu nog 1 dag en soms nog iets langer.

Na 16 weken
(13 nov)
– De 5e foto laat zien dat alle lijnen steeds meer vervagen. De breuk moet nog wel verder dichtgroeien. Wel mag ik mijn arm weer gaan belasten! En wat krijgen we dit keer een goede uitleg van deze arts! Zo blij mee!
– Samen met mijn vent rijd ik mijn eerste kilometers met de auto. Zo fijn, ik heb mijn onafhankelijkheid terug en kan weer zelf naar mijn werk heen en weer.
Enthousiast te veel gedaan. Jammer, weer een dag niks doen en paracetamol nodig.
Na 18 weken
(28 nov)
Tweede keer naar de bedrijfsarts, die me voor 100% aan het werk wil zetten. Gelukkig heb ik zelf al met mijn leidinggevende een opbouw in uren gemaakt tot de kerstvakantie. Daarmee ben ik haar dus voor en ga ik na de kerstvakantie pas voor 100% aan het werk.
– De fysio is stomverbaasd over de vooruitgang die ik in mijn beweging maak. Door elke dag minimaal 3 keer oefenen en elke week 2 keer extra naar de fysio-sportruimte te gaan, ben ook ik erg trots op mijn vorderingen.
– De eerste keer dat ik 4 dagen doorslaap en niet ga spoken. Wat een verschil maakt het dat ik goed uitgerust aan de dag begin.
Napijn hoort er vaak bij.

Op mijn werk vergeet ik vaak mijn houding en oefeningen. Dan kom ik gesloopt thuis en stort daar in.

Na 20 weken
(12 dec)
– Ik slaap eindelijk weer goed. Wat ga ik me daar ook beter door voelen, niet steeds zo’n wandelend wrak te zijn. Eén keer per week ga ik nog mijn bed uit voor een kop thee en een banaan.
– Ik werk elke week een beetje meer en langer tot 5 uur per dag. Dat geeft me tijd voor de fysio en het extra oefenen in hun sportzaal.
Na 23 weken
(2 januari)
Elke dag een stuk wandelen, werken aan mijn conditie en elke dag minimaal 3 keer mijn armen de lucht in. Oefenen, oefenen, oefenen!
– Ik kom steeds hoger dan de T met mijn armen.
Na 24 weken
(8 januari)
– Ik ga weer fulltime voor de klas (3 dagen per week). Wat ben ik moe, die eerste week.
– En heel stijf na 3 dagen werken. Ik moet nog meer letten op het ontspannen na elke activiteit, krijg ik van de fysio te horen.
Na 25 weken
(15 januari)
Deze week nog twee keer fysio, maar het bewegen gaat met grote sprongen vooruit. Daarom vanaf volgende week nog maar één keer p.w. naar de fysiotherapeut.
Na 26 weken

(25 januari, precies na een half jaar)

– De 6e foto in het ziekenhuis. Wat ziet het er goed dichtgegroeid uit. Het gat tussen de splinter en de rest van mijn bovenarm is helemaal overbrugd.
– Ik hoef niet meer terug te komen, behalve als ik een belemmering in mijn beweging houd of een andere twijfel heb.
– Ik krijg het advies om te gaan zwemmen.
2 tot 3 keer per week nog wel paracetamol nodig, als ik te veel heb gedaan of na de fysio.
Mijn wensen van een half jaar geleden zien er nu zo uit:

Link naar uitdagingen

– Uitrekken gaat steeds beter, helaas nog niet ongegeneerd. Rustig aan…
– Een staartje in mijn haar doen lukt wel, maar het ziet er niet netjes uit… nog even geduld.
– Ik kan weer op mijn rechterzij slapen, op mijn linkerzij nog niet. Maar slapen, dat doe ik weer!
– Ik ga weer starten met yoga (maar dan wel de easy yoga) vanaf 1 februari en ga kijken wat ik wel en wat ik nog niet kan.
– Ik krijg mijn armen met heel veel concentratie weer boven mijn hoofd.
Belangrijk: Blijf letten op ontspannen, na elke actie denken aan de hoogte van mijn schouder en het aanspannen van mijn rugspieren.

Nuttige links:
Leefregels: https://www.nijsmellinghe.nl/849/leefregels-na-ontslag-humerus-fractuur
Uitleg 1: https://www.trauma.nl/pub/letsel/gebroken-bovenarm-ter-hoogte-van-de-schouder
Uitleg 2:https://www.fysiodouma.nl/wiki/proximale-humerusfractuur/
Botfragment: http://fysiotherapiemiddenweg.nl/nieuws/behandeling-van-de-gebroken-schouder/

Deze sling is een aanrader. Niet af doen in de eerste 2 weken, alleen bij het douchen. Beweeg wel je pols heel regelmatig, haal die er dus steeds even uit.
http://www.gipskamer.com/upload/catalogue/files/19/tricodur%20gilchrist.pdf (in het wit)

Wat is een proximale humerusfractuur?
De humerus is één van de lange botten in de arm. Het onderste, deel is onderdeel van het ellebooggewricht. Het bovenste (proximale) bot maakt deel uit van het schoudergewricht.
Bij een traumatische gebeurtenis zoals een val is elk deel van de humerus vatbaar voor letsel. Andere botten, waaronder het sleutelbeen of het schouderblad kunnen ook letsel oplopen. Een proximale humerusfractuur is extra zorgelijk door zijn locatie in de buurt van andere belangrijke structuren, zoals de rotatormanchet spieren, de brachiale plexus (een knooppunt van zenuwen vanuit de nek die de arm bezenuwen) en bepaalde weefsels in het kapsel van het schoudergewricht. In de meeste gevallen bepalen de houding van de arm en het lichaam op het moment van het trauma hoe de botten breken.

46 comments

  • veronique

    Wat is deze blog fijn. Ik heb 3 maart 2019 mijn bovenarm gebroken , verbrijzeld na langlaufen. Gewoon omgekiept vol op de schouder en het was nog ijzig. In Oostenrijk de tweede dag geopereerd. Plaat met 9 schroeven. Daar werd gelijk gestart met fysio. Terug in Ndl. moest dit stoppen en sinds deze week mag het naar 2x per week . De sling mag meer en meer af. Ondertussen zit ik in de 10 e week en heb nog steeds 4x 1000 paracetamol nodig. .Ik maak me vaak zorgen of het weer goed komt.De 6e week was er nog geen botaangroei te zien, Nu moet k 7 juni terug naar de orthopeed. Ik vind het lastig, pijnlijk en raak er zelfs een beetje van in een depressie. Naast mijn werk ben ik ook pedicure. ik wandel dagelijks en ga nu ook op de hometrainer. Sinds een paar weken durf ik pas weer te douchen.

    • Beste Veronique,
      Ik zie dat je er even doorzit. Ik weet dat het niet makkelijk is, maar kijk toch elke dag weer naar wat er wel lukt.
      Ik wens je heel veel sterkte, dat zeker wel!
      Groet van Nienke

    • Esra

      Hi Veronique,

      Ik brak 1 week na jou mijn bovenarm. Operatie en Philosplaat gekregen. Ik herken je twijfels over je herstel. Sinds ik dat een beetje heb leren loslaten en heb geaccepteerd dat het heel lang duurt gaat het voor mijn gevoel beter en kan ik de vooruitgang (hoe klein de stapjes ook zijn) zien.
      Van de week gaf mijn fysiotherapeut aan “houd maar rekening met 1 jaar hersteltijd en reken erop dat je nooit meer zo ver je arm kunt steken als daarvoor”.
      Het is niet anders…. Leuk is het niet, maar ik kijk nu naar wat me al wel lukt. Aankleden, douchen, met wat kunst-en vliegwerk mijn haar doen (het zit niet altijd zoals ik zou willen, maar goed, dan maar beetje meer make up 😉), gedoseerd wat helpen bij het huishouden -ook dat gaat even wat meer met de Franse slag tegenwoordig- en … elke dag nog voldoende rust en pijnstilling als ik dat nodig heb.
      En ja er zijn elke week nog wel momentjes dat ik in elke vezel van mijn lijf baal dat ik dit heb, maar dan is dat voor mij even zo, ga ik liggen op de bank of in mijn bed en sta ik de volgende dag weer met optimisme op om de dag te beginnen.
      Herstellen is 3 stappen voorwaarts en af en toe keihard weer terug..
      Succes met je herstel. Twijfel niet teveel, het komt heus wel goed met ons en wie weet lachen we er volgens jaar wel om…
      Beterschap!

    • Tanja

      Hoi Veronique,

      Ik heb ook een plaat met 9 schroeven. Een valletje tijdens het skiën op 14 maart.
      27 maart geopereerd.
      Mijn orthopeed zegt dat hij niet kan zien of er bot aangroei is vanwege de plaat.
      Dus snap er even niets van dat ze dat bij jou wel kunnenzien😳
      Ik had ook het idee dat het niet goed zou komen maar ik zit nu 8 weken na de operatie en merk vooruitgang. Ik heb 2 x per week fysio. Ik merk ook dat het wel allemaal nog gevoelig is en ik slik 3 x daags 500 Mg paracetamol. Ook tegen mij is gezegd dat het herstel een jaar gaat duren.
      Ik heb gister een stukje autogereden, zonder sling en met toestemming uiteraard.
      Ik merk dat dat nog wel een dingetje is hoor. Maar kreeg wel weer gevoel van beetje vrijheid terug. Ik ben alleenstaand en heb gelukkig thuiszorg die mij komen douchen en helpen met aan en uitkleden.
      Maar omdat ik dit nu aardig goed zelf kan gaan ze hiermee stoppen. Dus eigenlijk ook een positief punt.

      Ik wens je veel sterkte en beterschap.

      We komen er wel vroeg of laat.

  • Marianne

    Mijn fysio vindt starten na 6 weken nog te vroeg. Je weefsel heeft 8 weken nodig om echt te herstellen en als ik nu langer dan 20 minuten achter een computer zou gaan zitten dan irriteer ik de boel met kans op schade. Dat gaan we dus nog maar niet doen. Herstel was ze erg positief over, kan passief al meer bewegen.

  • Tanja

    Zijn er mensen op dit forum die wel een operatie hebben gehad (plaat en schroeven) en
    hoe lang er over de revalidatie is gedaan?
    Bij mij is de orthopeed tevreden maar hij kan niet zien of de breuk heelt vanwege de plaat die erop,zit. Ik ga er maar vanuit dat het heelt.

    Vandaag weer geoefend. Het gaat weer iets makkelijker maar het is allemaal wel gevoelig.

    Morgen 3 uur naar mijn werk.

    • Esra

      Hoi Tanja,
      Ik werd 19 maart jl. geopereerd en heb Philosplaat met 8 schroeven in mijn schouder gekregen.
      Zit dus aanstaande dinsdag in week 10 na mijn valpartij. Ik merk sinds een week of 2 pas echt goed vooruitgang. Heb minder pijn en kan mijn arm zonder ondersteuning en klein beetje oplichten zowel naar voren als zijwaarts. Met hulp en ondersteuning kom ik nu ongeveer tot 90 graden.
      Elke dag oefeningen en twee keer per week fysiotherapie.
      Ik kan vanuit huis werken en week ongeveer 3 tot 4 uur per dag (computerwerk). Elke dag nog wel rusten in de middag. Ik heb een ergonomische muis die ik met mijn duim vanaf mijn schoot kan bedienen. Typen lukt, maar minder snel dan anders.
      Ik probeer 1 keer per week een halve dag op kantoor te zijn, maar ben afhankelijk van anderen mbt halen en brengen. Fietsen, scooter of auto is nog geen optie helaas.
      Ik heb vanaf de derde tot en met de achtste week flink geworsteld met acceptatie van het niets zelf kunnen. Nu ik dat heb losgelaten lukt het veel meer zelf te doen en vordert het herstel ook sneller 😉
      Litteken is nog wel erg gevoelig. Smeer dit elke dag in met speciale creme.
      Morgen controle in het ziekenhuis. Hoop dat alles er netjes uitziet.
      Al met al lijkt geduld het beste medicijn!
      Ik hoop over een week of 3-4, weer auto te mogen rijden in automaat. Dan probeer ik meer naar kantoor te gaan en uren uit te gaan breiden.

      • Tanja

        Hoi Esra,

        Dank je voor je bericht. Wij hebben hetzelfde. Een plaat en schroeven😏
        Bij jou kan de orthopeed ook niet zien hoe het helingsproces gaat door de plaat neem ik aan?
        Woensdag zit ik op week 7 na de operatie en ik lees dat bij jou na week 8 het echt beter ging. Dat is fijn te lezen!!
        Ik heb ook 2 x per week fysio en oefen ook elke dag. Dat is wel afzien want het is nog best gevoelig. Maar merk dat het beter gaat. Ik slik nog wel 3 x daags 500 Mg paracetamol.
        Mag je thuis ook de immobilizer af?
        Ik mag dat maar als ik naar buiten ga moet ik hem om.

        Ik mag eind mei beginnen met een stukje auto rijden.
        Ik heb een schakelauto maar in mijn linkerarm zit de plaat dus daar heb ik weinig last van. Ben wel benieuwd hoe het zal gaan.

        Heel veel succes morgen in het ziekenhuis en laat even weten hoe het was.

        NB: welke littekencreme gebruik je?

        • Esra

          Hi, de controlefoto zag er goed uit. De chirurg was tevreden.Over 8 weken weer terug en weer een foto laten maken voor controle.
          Ik gaf aan graag auto te rijden.Dat kan pas als ik mijn rechterarm goed zijwaarts kan bewegen. Helaas is dat nog niet aan de orde de chirurg verwacht dat dat ook nog wel eventjes op zich zal laten wachten. hij gaf aan sommige rijden na 6 weken al auto andere pas na een half jaar. Ik hoop ergens in het midden daarvan uit te komen 😘
          Ik gebruikte eerst olie voor het litteken zelfde soort olie als pcle, maar ik heb gemerkt dat ik minder last heb van het litteken sinds ik bepanthene crème voor huidherstel gebruik.
          Helaas vandaag best wel weer veel last en spierpijn.
          Zo zie je: het zijn een paar stappen voorwaarts en af en toe weer een stapje terug. Dat heb ik inmiddels geleerd en geaccepteerd. Dus vandaag rustig aan en hoop dat het morgen weer een stukje beter gaat.
          Elke dag is weer een stap dichterbij volledig herstel, zo sta ik erin. Heb ik in het begin ook gedacht, tussendoor een tijdje ongeduldig geweest en flink gebaald, maar echt hoor… We worden pas echt weer helemaal de oude als we geduld hebben.😋.
          Succes met jouw herstel!

          • Tanja

            Hoi Esra,

            Dat is een goed bericht dat het er goed uit zag op de controlefoto.
            Ze kijken naar de stand van je arm want denk dat ze bij jou, door de plaat, ook niet kunnen zien of de breuk heelt!

            Voor jou wordt autorijden lastiger ivm schakelen.
            Bij mij betreft het mijn linkerarm dus qua schakelen heb ik dan een minder groot probleem.
            Ik ga aankomend weekend een klein stukje oefenen.

            Vwb de spierpijn: dat is echt vervelend. De ene x heb je meer last dan de andere x.

            Heel veel succes weer en op naar de volgende controlefoto💪🏼
            Ik las over 8 weken. Dan ben je weer een stuk verder.

  • Eva

    Ha Nienke en alle andere lotgenoten hier,
    Ik wordt zo ‘blij’ van al jullie tips en ervaringen. Ik kan hier echt wat mee!
    Dank! Ik blijf meelezen en zal jullie ook op de hoogte houden van mijn ervaringen in de hoop dat ik daar straks ook weer anderen mee kan helpen.

    • Alexia

      Gelukkig! Ik las vorig jaar op een orthopedie-site echt alleen maar rotverhalen van mensen die na een half jaar nog steeds geen botaangroei hadden, of waar operaties mislukten of het herstel gewoon niet opschoot en die na drie maanden nog steeds alleen maar op de bank konden liggen. Er zijn dus ook betere verhalen, en tips. De mensen die redelijk vlot herstellen blijven natuurlijk ook korter op een lotgenotenforum, dat vertekent het beeld nogal. Ik kwam dit blog toevallig tegen toen ik op zoek was naar andere mensen die op dezelfde plek als ik zijn uitgegleden in verband met aansprakelijk stellen van de zaak waar het gebeurd is. Dat loopt overigens nog maar ik geef het weinig kans, die hebben een heel team advocaten en ik maar eentje 😉

  • Alexia

    Beste Tanja, ook voor jou heel veel sterkte gewenst! Bij mij is die rotbreuk nu een jaar geleden en ik ben veel verder hersteld dan ze in het ziekenhuis zeiden. Daar was namelijk de boodschap “Hoger dan schouderhoogte de arm heffen gaat nooit meer lukken.”Ja doei, dat maak ik zelf wel uit. Inmiddels kan ik mijn arm bijna net zo hoog krijgen als de andere, alleen niet recht omhoog dus hij is iets meer opzij. Verder heb ik een kleine beperking bij de draai naar de binnenkant maar die mag eigenlijk geen naam hebben. Pijn heb ik alleen nog bij hele rare bewegingen: hoog reiken, ver uitdraaien etc. Tillen gaat weer net zo makkelijk als voor het ongeluk. Ik kan zonder problemen op de arm liggen. Zwemmen gaat ook weer (hoera), daar ben ik voorzichtig mee begonnen zodra de sling af mocht, alleen mijn rugcrawl wordt nooit meer wat hij was. Nou ja, voor de Olympische spelen was ik toch al te slecht. En te oud.
    Als je aan het begin staat lijkt het onoverkomelijk wat je allemaal nog voor de boeg hebt maar met één dag tegelijk en focussen op wat er wel lukt sla je je er meestal wel doorheen. Niet te ver vooruit kijken, als het lukt. Oh ja, en niet teveel verhalen lezen van mensen die na een jaar nog steeds aan het tobben zijn en niks kunnen en vergaan van de pijn, dat is gelukkig echt een minderheid.
    Die angst om te struikelen en vallen herken ik heel goed, ik liep de eerste paar dagen (ben meteen weer korte stukjes gaan wandelen) als iemand van een jaar of honderd. Overigens heb ik het gepresteerd om een maand na de eerste breuk uit te glijden op de trap en weer op die kant te vallen. Niks aan de hand met mijn arm, wel mijn hele linker bovenbeen blauw. Maar ik was ook zo eigenwijs geweest om veel te snel weer te gaan werken, na drie en een halve week stond ik al gewoon weer al mijn uren voor de klas. Dat zou ik nu niet meer doen en dat is ook mijn advies: neem de tijd om echt goed te herstellen.
    Sterkte!!!

    • Tanja

      Hoi Alexia,

      Jouw mail doet mij deugd.
      Ook ik ga ervoor. En denk uiteindelijk dat ik best ver kom.
      En ja…moet niet al die rotverhalen lezen.
      Ik weet, al duurt het even, dat het goed komt.
      Weet wel dat ik volgend jaar niet ga skiën maar een strandvakantie boek in maart.

    • Tanja

      Hoi Alexia,

      Had jij ook een aantal breuken en heb je ook een plaat in de bovenarm?
      Ik ben sinds mijn bezoek donderdag bij de fysio aan het oefenen gegaan met zwaardere oefeningen.
      Vrijdag was een drama maar vandaag lukt het wel beter.
      Een half uur voor mijn oefeningen neem ik een paracetamol 500 Mg.
      Vanaf welke week ben je weer wat gaan werken?

      3 juni krijg ik een botontkalkingsonderzoek. Puur om uit te sluiten of aan te open.
      Orthopeed zei dat iedereen die de leeftijd van 50 is gepasseerd en iets breekt zo’n onderzoek krijgt.

      Enfin, ik ga op naar week 7 na mijn operatie en houd de moed erin.

      • Alexia

        Wel een aantal breuken (1 in schouderkop, 2 in humerus) maar geen plaat erin: gewoon uithangen in een sling en maar hopen dat het netjes weer aangroeide. Ik had door het vele zwemmen wel erg sterke schouderspieren en dat schijnt wel iets geholpen te helpen bij het beperken van de verplaatsing.
        Botonderzoek heb ik niet gehad, ik was net een jaar te jong. Ik heb er nog wel naar gevraagd maar hij zei “Als je maar hard genoeg valt breek je dingen.”
        Ik ben na 3,5 week weer gaan werken maar dat was achteraf echt te vroeg.

  • Tanja

    Op 14 maart jl Jin bovenarm (proximale humerus) op 3 plaatsen gebroken in het buitenland.
    27 maart geopereerd in NL. 1 plaat en 9 schroeven.
    7 mei foto en beOek aan orthopeed. Stand van de arm is gelukkig goed.
    Hij deed wat oefeningen met mijn arm die ik nog niet gewend ben dus momenteel is het weer erg gevoelig. Mag thuis zonder immobilizer en mag ook weer plat liggen.
    Orthopeed was wel verrast over de bewegingen die ik zelf al redelijk kan.
    Ik moet er rekening mee houden dat arm 80% gaat herstellen en alles wat meer is is meegenomen.
    Word wel moedeloos van het idee dat er nog een lange weg te gaan is.
    Vanmiddag naar fysio en oefenen, oefenen en oefenen.

  • Tanja

    14 maart jl mijn bovenarm (proximaal) op 3 plekken gebroken in het buitenland.
    27 maart in NL geopereerd. 1 plaat en 9 schroeven.
    7 mei bij orthopeed teruggeweest. Hij vond mijn herstel sneller gaan dan verwacht.
    Hij bewoog mijn arm in een paar houdingen. Pijn deed het niet maar het voelde stijf.
    Nu doet het wel pijn, althans het is erg gevoelig.
    Ik kan nog helemaal niets met mijn bovenarm maar zoals ik jouw verhaal lees Nienke gaat dat ook nog wel duren. De moed zakt me in de schoenen als ik lees hoe lang alles nog gaat duren.
    Vanmiddag ga ik weer naar de fysio en oefenen, oefenen, oefenen.
    Hoop over een maand weer meer te kunnen.

    • Haai Tanja, Ik vind het wel fijn om te lezen dat je na 9 weken al weer een paar bewegingen kunt maken. Maar doordat je al die tijd veel bewegingen niet hebt gedaan of gekund, is dat inderdaad iets dat nog je moet opbouwen. Begrijp ik het goed, dat je nu pijn ervaart door de bewegingen, die de orthopeed met je arm maakte?
      Wat mij heel erg heeft geholpen is door een tijdlang elke dag op te schrijven, wat ik voor positiefs had ervaren of had meegemaakt: iets wat ineens weer lukte of wat ik voor leuks had gedaan. Daardoor focuste ik me ook op de goede dingen en zag ik ook vooruitgang.
      Voor nu veel sterkte en hopelijk kun je inderdaad meer over een maand!
      Groet van Nienke

      • Marianne

        Dat elke dag kijken naar de positieve dingen helpt mij ook erg. Merk ook dat de taal die mijn behandelaren gebruiken belangrijk is. Afgelopen maandag een fysio getroffen die niet meteen over de rampen begon die nog zouden gebeuren maar vertelde dat ik na 3 maanden echt wel weer veel zou moeten kunnen en daar houd ik me maar aan vast

      • Tanja

        Hoi Nienke, klopt. De bewegingen die de orthopeed deed met mijn arm ben ik niet gewend sinds lange tijd.
        Wellicht is het idd een optie om te schrijven. Goed idee.
        Ik zie dat ik per ongeluk 2 berichten heb gepost.
        Voor hoeveel % is jouw arm hersteld?
        Wat ik ook best eng vind is dat ik zonder immobilizer bang ben mijn aangedane arm per ongeluk te gebruiken. Ik mag nl nog 1,5 maand geen druk en of kracht uitoefenen.
        Ook ben ik best angstig om te struikelen en dan te vallen 🙁

        • Esra

          Hi Tanja, ik zit nu in week 9 van herstel. Ik snap je angst om je arm per ongeluk te gebruiken. Had ik ook, maar dat merk je snel genoeg .😉.
          Ik merk na week 8 echte vooruitgang. Ben nu ook niet echt bang meer om mijn arm per ongeluk te gebruiken of te stoten. Bewegingen gaan nu makkelijker en veel minder last. Houd vol en blijf de dingen per dag positief bekijken. Mentaal is dit wat mij betreft nog probeer dan fysiek, maar…. geduld, geduld, geduld…. Dat is het sleutelwoord voor herstel. En natuurlijk voldoende rusten.
          Beterschap!

  • Eva

    Vorige week mijn bovenarm gebroken op 4 plekken. Zoek nu het internet af naar info en kwam jouw blog tegen. Dank voor het delen! Ik sta nog aan het begin…
    Ik zal nog vaak verder lezen hier!

    • Op 4 plekken gebroken, sjonge. Heb je zo’n harde val gemaakt of ben je ongelukkig neergekomen??
      Sterkte Eva met je herstel!!!

      groetjes van Nienke

      • Eva

        Hi Nienke,
        Het was inderdaad een harde val. Met mijn E-bike…dus ongeveer 25 km/h.
        Overdag gaat het nu redelijk. Heb voldoende aan paracetamol. Maar de nachten is afzien! Wordt regelmatig wakker van de pijn. Nog zoekende naar beste houding. Met of zonder sling. Strak shirt over arm of gewoon los…
        Heb het ideale nog niet gevonden.
        Ondersteun m’n arm met kussens en lig half zittend met speciaal kussen.
        Ik blijf ‘zoeken’

        • Ik herken je verhaal zo, dat zoeken naar een goede houding. Dat was toch een van de lastigste dingen: echt lékker slapen…

          • Marianne

            Dus snappen jullie heel goed hoe blij ik ben dat ik vannacht na 5,5 week rechtop, plat kon liggen!! Klein rolletje gemaakt van een handdoek en die onder mijn arm gelegd

          • Tanja

            Hoi Marieanne,

            Ik lig na 8 weken pas weer plat, net als jij ook met een rol van een handdoek onder mijn arm.
            Heerlijk weer om in het eigen bed te liggen.
            Snap je helemaal.
            Ik lees je na 6 weken wellicht 50% gaat/mag werken.
            Ik mag dat juist nog niet.
            Heb je ook een operatie gehad of moet het “ vanzelf genezen”?

  • Alexia

    Nienke, wat zou ik vorig jaar om deze tijd blij zijn geweest met jouw duidelijke overzicht!
    Ik heb hetzelfde letsel opgelopen, nu een jaar geleden. Ik sta in het VO, en brak mijn arm op dag 1 van de meivakantie. Wat een pijn! De stomste dingen lukten niet meer, ook toen ik de sling niet meer hoefde te dragen, want de hele schouder zat natuurlijk muurvast en alles deed pijn. Ik ben wel 4 weken na de val weer gaan werken, ik werk 24 uur op 4 dagen en dat leek te gaan, maar ik denk wel dat ik er mijn eigen herstel mee heb vertraagd want ik rustte te weinig. Maar thuis vloog ik ook tegen de muren op.
    Nu na een jaar kan ik bijna alles weer, tot het op mijn rug vastmaken van mijn bh aan toe. Daar zit wel minstens 50 keer fysiotherapie in en uren oefenen. Alleen mijn arm recht boven mijn hoofd strekken lukt niet en gaat ook niet meer lukken. Het bot is een beetje scheef aangegroeid.
    Ik heb net als jij heel erg tegen mezelf gevochten om te accepteren wat er gebeurde en om hulp te vragen, toen ik dat eenmaal geaccepteerd had ging het beter maar ik baal nog steeds dat een domme glijpartij zoveel ellende veroorzaakt!
    Marianne en Esra: sterkte!

    • Marianne

      Dank je Alexia. Ik heb advies gekregen om over twee weken voorzichtig te starten. Het is mijn dominante arm dus kan echt helemaal niks. En die bh! Heel herkenbaar! Heel bizar om met alle wil mijn arm omhoog te willen krijgen en dat hij dan niet reageert. Esra jij ook succes!

      • Lol, die bh. Die heb ik dus heel lang niet gedragen, omdat het niet lukte. Maar voor een feestje had ik wel een goedkope bh van de Zeeman aan de voorkant doorgeknipt en daar een haakje ingenaaid. Kon ik toch (zelfstandig) een bh aan doen.

      • Eva

        Na hoeveel weken Marianne?
        Ik ben nu twee weken na ongeluk. Op werk moet ik me wekelijks telefonisch melden en vraagt men hoe ik de komende week voor mij zie. Ik heb vanuit het ziekenhuis geen advies gekregen over werkhervatting (vnl kantoorwerk). Als ik naar mijn energielevel kijk zie ik daar nu als een berg tegenop.
        En die bh….ja best een dingetje. Omdat ik ’s morgens nog erg vroeg wakker wordt vanwege de pijn helpt mijn man me met bovenkkeding voor hij de deur uitgaat. Straks is hij vier dagen weg, ga het maar niet aan puberzoon vragen haha.

        • Alexia

          Beha-tip: dichtmaken, instappen en omhoog trekken met je goede arm. Dan gebroken arm erin dan goede.
          Mijn man was veel weg. De eerste drie weken heb ik volgens mij zo’n strakke top gedragen ipv een beha. Ook zo’n uitdaging: je haar doen. Zelf mijn haar weer in een staart kunnen doen was weer een van de triomfen! Daarvoor deed man of dochter dat.
          Boodschappen liet ik thuisbezorgen. Ik mocht natuurlijk 8 weken niet autorijden dus mijn baas heeft voor taxivervoer betaald. Goedkoper dan een vervanger inhuren, als je die al kan vinden.
          Houd je taai – maar jezelf heel zielig vinden mag ook best.

        • Marianne

          Eva, zowel chirurg, fysio als bedrijfsarts houden 6 weken aan voor ik weer kan starten met werken. Tenminste als het bot goed aangroeit. Advies is halve dagen, 4 uur maar vrees dat dit qua energie niet lukt maar ga het gewoon proberen. Moet veel met computer doen, maar er is al een dicteer applicatie geregeld, ze denken gelukkig goed mee. Slapen is pas vannacht voor het eerst gelukt en ben nog doodmoe. Bh heb ik nu met voorsluiting maar die kan ik net zo goed niet aan doen. De truc van Alexia werkt bij mij niet helaas, iets te veel rondingen. Pijn wordt echt minder Eva, maar slik nog iedere nacht pijnstillers op advies van de fysio om de nacht zo comfortabel mogelijk te maken. Ik knijp af en toe in een spons en dat doet wonderen voor de zwelling en mijn puberzoon helpt gewoon met mijn bh en in en uit bed, het is niet anders. Beterschap en sterkte Eva.

          • Hai Marianne, ik lees dat je veel op de computer werkt. Ik had voor mezelf een app geïnstalleerd, waarbij om het uur een belletje ging om dan weer even te bewegen. Achter de computer vergeet je vaak je houding en daar word je ook zo stijf van. Is maar een ideetje…

        • Haai Eva,
          ik heb begrepen, dat artsen in het ziekenhuis geen advies geven, omdat ze daar niet over gaan. Ik heb zelf gemerkt, dat in de gesprekken met mijn fysio duidelijk werd wat ik wel en niet kon. Zij gaf mij een advies en daar ging ik dan mee naar mijn werk. Een goede bedrijfsarts kan luisteren en weet wat het betekent voor jou om weer aan het werk te gaan, maar eigenlijk is het allerbeste zelf heel duidelijk te zijn in wat je voelt en dat uit te dragen. Daarom was ik zo blij, dat ik zelf al bedacht had hoe ik mijn werk zou gaan opbouwen samen met de directeur en dat de bedrijfsarts dat overnam. Anders had ik al veel eerder 100% moeten gaan werken.

          • Marianne

            Goede tip Nienke! Om reminder te installeren, al weet ik zelf nog niet hoe is de computer ga gebruiken met links die ook beperkt belastbaar is. Ik ga mijn fysio morgen maar eens vragen of zij mee kan denken over een verstandige manier van reintegreren. Herstel van mijn arm gaat nl echt voor.
            En Tanja, ik ben niet geopereerd. Het moet nu echt vastzitten. Platliggen is me helaas maar 1 keer gelukt, zwelling is minder en nu hangt die arm zo. Moet echt spieren gaan kweken

    • Esra

      Thanks!
      Op een dag gooi ik beide armen vast weer met gemak de lucht in…:)

  • Esra

    Nienke, dank voor je blog. Heb alles met belangstelling gelezen. Na dertien jaar voor de klas te hebben gestaan ben ik geswitched naar een baan in het bedrijfsleven, dus kon me je zorgen en frustraties over re-intgratie en de communicatie met de bedrijfsarts heel goed voorstellen.
    Zelf heb ik 5 weken geleden een humerusfractuur opgelopen na een val. Na 1 week ben ik geopereerd en sindsien struin ik ook internet af naar oefeningen en ervaringen. Vooral met als doel zo snel mogelijk, maar wel verantwoord, weer wat zelfstandig te kunnen. Je logboek geeft me inzicht in de progressie die ik hoop te maken. Uiteraard is iedere breuk en herstelproces anders, maar t/m week 5 is het voor mij 1 grote herkenning!
    Volgende week moet ik naar de bedrijfsarts. Ben benieuwd wie ik tref… 🙂
    Handige tip om de dag op te delen in uren. Helaas is het mijn voorkeursarm, dus kleuren zal niet echt een succes worden vrees ik,maar goed om de dag zo te benaderen. Vorige week maar voor het eerst in mijn leven een schoonmaakster gevraagd om de badkamer te doen, ook dat is heel herkenbaar. Nogmaals dank voor je blog.

    • Beste Esra, ik vind het heel fijn om te horen, dat mijn blog je zo inzicht geeft.
      En ik moet zeggen, dat ik er ook trots op ben, dat ik weer iemand anders ermee verder kan helpen. 🙂
      Succes met alles! Ik ben wel benieuwd hoe jouw ervaringen bij de bedrijfsarts zijn…
      Groetjes van Nienke

      • Esra

        De bedrijfsarts die ik trof was vol begrip en eerder bezig met afremmen dan met pushen. 🙂
        Ben inmiddels vanuit huis gestart met werken. Het herstel verloopt met 2 passen vooruit en 1 achteruit…, maar …duidelijk verschil met 3 weken geleden. 🙂

        • Fijn zo’n meedenkende bedrijfsarts. Dat kan zo veel verschil zijn, ook voor je herstel en hoe je wordt gezien als persoon. Dan voel je je al 10 keer beter, dan als je daarin wordt tegengewerkt…
          Nienke

  • Marianne

    Beste juf Nienke wat ben ik blij met dit verhaal ik zit pas in mijn eerste dagen maar krijg zo een goed beeld wat mij te wachten staat en dat geeft rust

    • Beste Marianne, wat fijn, dat ik jou hiermee rust kan geven. Dat was precies waarom ik het geschreven heb…
      Ik wens je heel veel sterkte bij je herstel. Ik zal aan je denken!
      Nienke

      • Marianne

        Inmiddels 4 weken na de val en mag naar de fysio en wat gaan bewegen. En weer geeft je blog rust want in mijn hoofd ging ik natuurlijk veel te snel! Komt nog steeds goed, ook met dat slapen ooit

        • Ik herken je reactie zo! Steeds toch weer sneller willen dan het echt gaat. En daar dus ook moedeloos van worden. Maar dat herstellen kan alleen nu, want nu weet iedereen, dat je niks kunt en houden ze er rekening mee. Zodra jij weer alles zelf gaat doen, houden mensen ook steeds minder rekening met je en wordt alles weer automatisch aan je gevraagd. Dat vond ik wel een valkuil op mijn werk, toen ik weer fulltime (lees mijn 3 werkdagen) aan het werk ging.

          groetjes Nienke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.