Mijn herstel samengevat

Eind juli brak ik tijdens mijn vakantie mijn bovenarm en schouder. Ik kreeg in het Noors advies om na 10 dagen te gaan pendelen en in Nederland nogmaals een foto te laten maken om te kijken of de breuken niet veranderd waren.
In de eerste 2 weken had ik heel veel pijn, dus maakte ik gebruik van de morfinepillen, paracetamol en heel soms de ibuprofen, die ik van het Noorse ziekenhuis mee had gekregen. Ook kreeg ik in Noorwegen de blauwe sling, die hier in Nederland veel verbazing opleverde. Het voordeel van deze sling was dat mijn arm kon hangen en dat die op zijn plek werd gehouden door de band om mijn middel heen. Ook een groot voordeel van deze sling was, dat je geen nekklachten krijgt door het gewicht!

Wat ik vooral heel lastig vond, was dat ik steeds te horen kreeg, dat het na 6 tot 8 weken wel geheeld zou zijn. De dokter, die me begin augustus in Nederland onderzocht, zei tegen me dat ik op de volgende afspraak in september al een heel eind op weg zou zijn…
Niet dus, wat een valse verwachtingen kreeg ik daarvan en wat was ik teleurgesteld! En hetzelfde idee gaf de bedrijfsarts, die me begin september belde, mij ook. Ik zou na 8 weken wel weer veel kunnen. Begin oktober zag ik het echt niet meer zitten, want wat was er mis met mij? Waarom duurde het dan veel langer? Wat deed ík fout?
Ik kreeg steeds meer behoefte aan praktische informatie. Hoe lang duurt het herstel? Hoe lang duurt het voor ik weer op mijn zij kan slapen? Hoe lang duurt het voordat ik weer pijnloos kan bewegen? Ik zocht op internet naar antwoorden, maar helaas krijg je daar na een paar keer klikken altijd de minst leuke dingen te lezen of las ik weer over diezelfde tijdsperiode van 6 tot 12 weken. Daarbij kwam dat ik in mijn omgeving ook al 5 verschillende verhalen had gehoord over hoe het in ieder geval niet goed was verlopen. Niet fijn, die info, waar je eigenlijk niks mee kunt, maar wel wat met je doet.
Mijn fysiotherapeut legde en legt me gelukkig veel uit, maar zeker in het begin heb ik veel last gehad van mijn eigen weerstand. Ik zal toch wel laten zien, dat ik sneller beter ben… Jaja… Zucht.

Na bijna 4 maanden kregen we van de arts in het ziekenhuis (bij de 5e foto!) pas een duidelijke uitleg. Zij had de tijd en nám de tijd voor ons en onze vragen.
Wat een eyeopeners: Ik snapte nu dat de breuk aan de kop van mijn schouder ervoor heeft gezorgd dat ik niks kon. De aanhechting van de spieren zit daar en bij elke beweging deed dat zeer. Ik snap nu eindelijk, dat 3 maanden herstellen een heel gewone periode is, dat er 6 maanden nodig zijn om weer de meest normale bewegingen te kunnen maken en dat ik moet verwachten pas na een jaar weer alles te kunnen, zoals m’n armen weer echt de lucht in te kunnen gooien… (áls dat al weer kan na deze breuk). En deze informatie klopte voor het eerst wat de fysio ook steeds aan mij uit had gelegd. Nu klopt het plaatje van mijn herstel pas goed en kan ik het ook aan mijn werkgever uitleggen en aan alle anderen met vragen over mijn langdurende herstel.

Omdat ik zelf zo’n behoefte had aan informatie, schrijf ik hier mijn ervaringen op. Ik hoop dat dit voor iemand anders juist weer een hulp kan zijn om de situatie te vergelijken en duidelijk maakt, wat je kunt verwachten. Natuurlijk, elke breuk is anders en elk herstel verloopt anders, maar de arts, die me uitleg gaf na bijna 4 maanden, en mijn fysiotherapeut hebben me laten weten, dat mijn herstel werkelijk verloopt als te verwachten is. En dat gaf mij voor het eerst echt rust. En dat wens ik jou ook toe.

Hieronder in schema gebracht hoe mijn herstel verliep:

Tijd Wat… Medicatie
Dag 0
(25 juli)
– Schouder gebroken, breuk in de proximale humerus. Eerst denken ze dat het uit de kom is. (mijn avontuur)
– De eerste dagen kan ik niets zonder hulp. Na 3 dagen weer voor het eerst naar de wc. Douchen kan niet zonder hulp.
– Zittend slapen in de campingstoel, zeker niet te ver achterover.
Medicijnen van de arts zorgen voor pijnbestrijding. Ik slaap een halve nacht in het ziekenhuis en ik word gedoucht.

Sling gekregen.

Na 1 week – Waanzinnige blauwe plekken op mijn arm op de foto gezet. Ik kan niks zonder hulp, behalve naar de wc dan.
– Mijn man moet alles doen: tent leeghalen en afbreken, auto rijden, tent opzetten en koken… zo gaan we weer naar huis.
Morfinepillen alleen als het slapen niet gaat. Paracetamol elke dag 4×1000 mg.
Na 2 weken
(7 augustus)
– De 2e foto is in Nederland ter controle van de breuk. Er is niets veranderd, dus het herstel gaat goed.
– Thuis slaap ik in mijn bed, maar ook daar met het hoofdeinde omhoog. Als het niet gaat, slaap ik zittend in de kampeerstoel (in de huiskamer).
– Pendelen (ronddraaien van de schouder of arm) durf ik niet alleen.
Geen morfine meer geslikt, wel nog heel vaak 1000 mg paracetamol, zeker bij het slapen.
Na iets meer dan 2 weken – De eerste keer fysiotherapie, erg goed voor mijn zelfvertrouwen en voor het leren pendelen. Napijn heb ik wel na de oefeningen. Dat duurt rustig de hele avond en soms ook ’s nachts.
– Pijn bij onverwachte bewegingen.
– Voor het eerst alleen gedoucht.
Paracetamol is vaak nodig, ik probeer vaker alleen de 500 mg te gebruiken.
Na 6 weken
(7 sept)
De 3e foto laat zien, dat het nog niet aan elkaar zit. Ik moet nog veel meer geduld hebben. De arts begrijpt mijn verdriet niet.
Slapen kan alleen op mijn rug met allerlei kussentjes naast m’n arm en een kussen onder m’n knieën. Ik leg opgerolde handdoeken naast mijn hoofd om slapend omdraaien te voorkomen, want dat doet zeer!
Ik kan mijn arm niet meer strekken zonder pijn. Mijn pols is ook stijf. Ik leer dat alles met elkaar samenhangt, van mijn vingerkootjes tot aan mijn ruggengraat. Pfff.
Napijn na bijna elke fysio en als ik zelf oefen. Als ik teveel doe, is mijn arm of schouder warm en koel ik die plek met het coldpack en moet ik 2 tot 3 dagen echt rustig aandoen.

Weer veel paracetamol is nodig.

Na 8 weken
(18 sept)
– Ik werk 3 uurtjes op een studiedag. Ik let niet genoeg op mijn houding en ben daarna 3 dagen kapot en heb heel veel pijn. Het leert me, dat werken nog geen optie is.
– Ik slaap geen nacht door, want als ik wakker word, wil ik eruit. Ik moet even bewegen en vaak drink een kop thee en eet een banaan. Na een uur of anderhalf uur weer naar bed. Gebroken nachten dus.
– Ik loop tegen mijn onmacht aan, omdat ik zo goed als niks kan. Ik wil te veel.
Paracetamol is nog steeds nodig. De pot met de 100 tabletten van 1000 mg paracetamol wordt steeds leger.

De ibuprofen gebruik ik zo min mogelijk.

 

Na 9 weken – Ik strek onder begeleiding van mijn fysio mijn arm steeds vaker en beter. Ik krijg mijn elleboog weer recht. Ik oefen het uithangen van mijn arm, het pendelen en let vooral op de houding van mijn nek, schouderbladen en rug. Ontspannen is heel belangrijk!
– De kampeerstoel verdwijnt uit de kamer, die is niet meer nodig. De sling vervang ik door vrolijkere sjaals met een knoop in de onderkant.
Ik varieer paracetamol van 500 mg en 1000 mg, naar gelang van de hoeveelheid pijn.
Na 10 weken
(2 oktober)
– De 4e foto: De rechte breuk onder de kop van mijn schouder is bijna onzichtbaar geworden. Die lijnen zijn vervaagd. Zou ik alleen deze breuk hebben gehad, dan kon ik vanaf dit moment weer starten met belasten. Nu krijg ik het advies dit over 3 weken langzaam te gaan starten. Onmacht… De pot van 100 pillen paracetamol is leeg.
Na 12 weken
(17 oktober)
Gesprek met de Arbo-arts, dat heel raar verloopt.
– Ik erger me aan de rommel in huis en pak de stofzuiger. Die staat niet lang aan… helaas.
Na de 13e week – Het bewegen gaat ineens beter, ik ervaar minder pijn en durf steeds een beetje meer.
– Ik lig voor het eerst een half uur op mijn zij en dat gaat steeds een beetje langer en beter, ook slapend! Wel met hulp van kussens en kussentjes, maar toch…
– Doorslapen lukt nog niet, want van elke beweging word ik wakker.
Regelmatig nog 500 mg paracetamol nodig.
14 weken
(1 nov)
– Bij de fysiotherapeut leer ik op de crosstrainer te staan. Spannend! Een paar dagen later voor het eerst op de roeimachine.
– Ik neem me voor elke week 2 keer extra te gaan. Werken aan uithoudingsvermogen, spierkracht en coördinatie is begonnen.
Na elke oefendag heb ik paracetamol nodig. Soms word ik er moedeloos van.
15 weken
(9 nov)
– Voor het eerst in maanden heb ik 3 nachten achter elkaar doorgeslapen! Ik heb daarvoor een groot en een klein kussen nodig. En… voor het eerst weer lepeltje-lepeltje gelegen met mijn vent.
– Ik leg op school uit, dat fysio en werken op één dag geen combi is vanwege de napijn. Lastig hoor, om begrip te blijven vragen. (15 weken)
Ik merk op, dat ik steeds meer veerkracht krijg.

Napijn duurt nu nog 1 dag en soms nog iets langer.

Na 16 weken
(13 nov)
– De 5e foto laat zien dat alle lijnen steeds meer vervagen. De breuk moet nog wel verder dichtgroeien. Wel mag ik mijn arm weer gaan belasten! En wat krijgen we dit keer een goede uitleg van deze arts! Zo blij mee!
– Samen met mijn vent rijd ik mijn eerste kilometers met de auto. Zo fijn, ik heb mijn onafhankelijkheid terug en kan weer zelf naar mijn werk heen en weer.
Enthousiast te veel gedaan. Jammer, weer een dag niks doen en paracetamol nodig.
Na 18 weken
(28 nov)
Tweede keer naar de bedrijfsarts, die me voor 100% aan het werk wil zetten. Gelukkig heb ik zelf al met mijn leidinggevende een opbouw in uren gemaakt tot de kerstvakantie. Daarmee ben ik haar dus voor en ga ik na de kerstvakantie pas voor 100% aan het werk.
– De fysio is stomverbaasd over de vooruitgang die ik in mijn beweging maak. Door elke dag minimaal 3 keer oefenen en elke week 2 keer extra naar de fysio-sportruimte te gaan, ben ook ik erg trots op mijn vorderingen.
– De eerste keer dat ik 3 dagen doorslaap en niet ga spoken. Wat een verschil maakt het dat ik goed uitgerust aan de dag begin.
Napijn hoort er vaak bij.

Op mijn werk vergeet ik vaak mijn houding en oefeningen. Dan kom ik gesloopt thuis en stort daar in.

Na 20 weken
(12 dec)
– Ik slaap eindelijk weer goed. Wat ga ik me daar ook beter door voelen, niet steeds zo’n wandelend wrak te zijn. Eén keer per week ga ik nog mijn bed uit voor een kop thee en een banaan.
– Ik werk elke week een beetje meer en langer tot 5 uur per dag. Dat geeft me tijd voor de fysio en het extra oefenen in hun sportzaal.
Na 23 weken
(2 januari)
Elke dag een stuk wandelen, werken aan mijn conditie en elke dag minimaal 3 keer mijn armen de lucht in. Oefenen, oefenen, oefenen!
– Ik kom steeds hoger dan de T met mijn armen.
Na 24 weken
(8 januari)
– Ik ga weer fulltime voor de klas (3 dagen per week). Wat ben ik moe, die eerste week.
– En heel stijf na 3 dagen werken. Ik moet nog meer letten op het ontspannen na elke activiteit, krijg ik van de fysio te horen.
Na 25 weken
(15 januari)
Deze week nog twee keer fysio, maar het bewegen gaat met grote sprongen vooruit. Daarom vanaf volgende week nog maar één keer p.w. naar de fysiotherapeut.
Na 26 weken

(25 januari, precies na een half jaar)

– De 6e foto in het ziekenhuis. Wat ziet het er goed dichtgegroeid uit. Het gat tussen de splinter en de rest van mijn bovenarm is helemaal overbrugd.
– Ik hoef niet meer terug te komen, behalve als ik een belemmering in mijn beweging houdt of bij een andere twijfel.
– Ik krijg het advies om te gaan zwemmen.
2 tot 3 keer per week nog wel paracetamol nodig, als ik te veel heb gedaan of na de fysio.
Mijn wensen van een half jaar geleden zien er nu zo uit:

Link naar uitdagingen

– Uitrekken gaat steeds beter, helaas nog niet ongegeneerd. Rustig aan…
– Een staartje in mijn haar doen lukt wel, maar het ziet er niet netjes uit… nog even geduld.
– Ik kan weer op mijn rechterzij slapen, op mijn linkerzij nog niet. Maar slapen, dat doe ik weer!
– Ik ga weer starten met yoga (maar dan wel de easy yoga) vanaf 1 februari en ga kijken wat ik wel en wat ik nog niet kan.
– Ik krijg mijn armen met heel veel concentratie weer boven mijn hoofd.
Belangrijk: Blijf letten op ontspannen, na elke actie denken aan de hoogte van mijn schouder en het aanspannen van mijn rugspieren.

Nuttige links:
Leefregels: https://www.nijsmellinghe.nl/849/leefregels-na-ontslag-humerus-fractuur
Uitleg 1: https://www.trauma.nl/pub/letsel/gebroken-bovenarm-ter-hoogte-van-de-schouder
Uitleg 2:https://www.fysiodouma.nl/wiki/proximale-humerusfractuur/
Botfragment: http://fysiotherapiemiddenweg.nl/nieuws/behandeling-van-de-gebroken-schouder/

Deze sling is een aanrader. Niet af doen in de eerste 2 weken, alleen bij het douchen. Beweeg wel je pols heel regelmatig, haal die er dus steeds even uit.
http://www.gipskamer.com/upload/catalogue/files/19/tricodur%20gilchrist.pdf (in het wit)

Wat is een proximale humerusfractuur?
De humerus is één van de lange botten in de arm. Het onderste, deel is onderdeel van het ellebooggewricht. Het bovenste (proximale) bot maakt deel uit van het schoudergewricht.
Bij een traumatische gebeurtenis zoals een val is elk deel van de humerus vatbaar voor letsel. Andere botten, waaronder het sleutelbeen of het schouderblad kunnen ook letsel oplopen. Een proximale humerusfractuur is extra zorgelijk door zijn locatie in de buurt van andere belangrijke structuren, zoals de rotatormanchet spieren, de brachiale plexus (een knooppunt van zenuwen vanuit de nek die de arm bezenuwen) en bepaalde weefsels in het kapsel van het schoudergewricht. In de meeste gevallen bepalen de houding van de arm en het lichaam op het moment van het trauma hoe de botten breken.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.