De bedrijfsarts (2)

Op 17 oktober ging ik voor het eerst van mijn leven Afbeeldingsresultaat voor herstel botbreuknaar een bedrijfsarts. Na dit gesprek schreef ik erover, omdat ik me werkelijk verbaasde over de onpersoonlijke benadering.
Ik kreeg de dag na het gesprek een verslag met heel veel tekst, maar waarin ik me wél kon vinden qua aanpassingen en tijd nemen voor herstel. Behalve dan het aantal uren per dag. Gisteren, precies 6 weken later, moest ik weer een gesprek langs bij dezelfde vrouw.  Van tevoren nam ik natuurlijk alle scenario’s door, hoe ik me zou voelen, wat ze zou zeggen en nog veel meer.

Vorige week had de arts voor het eerst telefonisch contact opgenomen met mijn directie, dus zo’n 14 weken na mijn ziekmelding. Vrij laat dus, mijn leidinggevende vroeg zich al af, waarom dat zo lang had geduurd. Ook had zij gesproken met iemand van het bestuur en die had haar verteld, dat ik het advies van de bedrijfsarts had moeten opvolgen. En dat had ik niet gedaan: de 3 dagen van 4 uur waren voor mij onmogelijk en in overleg met mijn leidinggevende hadden we een andere oplossing gevonden. Twee dagen van 3 uur op school en één dag thuis aan het werk achter de computer. En zeker nog geen lesgeven.

Ik probeerde voor het eerst een spellingles uit. Omdat ik me inmiddels beter ging voelen en minder pijn ging ervaren, had ik al bedacht dat ik na de kerstvakantie wel weer volledig aan het werk kon gaan. Dit had ik ook overlegd met de arts van het ziekenhuis (13-11) en met mijn fysiotherapeut. Mensen die er naar mijn mening toe doen, die werkelijk inzicht hebben in mijn specifieke situatie. Mijn plan met opbouw had ik overlegd met mijn leidinggevende en die kon zich erin vinden.

Ik was reuze verbaasd toen ik vanmorgen dezelfde bedrijfsarts ontmoette.
Huh? Ja!
Want deze keer had ik zo goed als te maken met een ander mens, een ander humeur, zo goed als een andere bedrijfsarts. Ten eerste stak ze meteen haar hand uit, maar omdat ik mijn handen vol had, zei ze: “Oh, dat komt zo wel…” En inderdaad gaven we elkaar een hand in haar kamertje. Ze maakte een grapje, ze maakte oogcontact en leek 10 keer zo vriendelijk en toegankelijk in vergelijking met mijn eerste keer.
Ze vroeg me hoe het ging, of ik het ziekenhuis al had bezocht en wat de bevindingen daar waren. Ik vertelde over de verbeteringen, over minder pijn, dat mijn botten aan elkaar waren gegroeid en dat ik sinds twee weken mijn arm meer ging belasten. Dat ik in januari terug moet komen voor de controle.

“Dus je kunt weer aan het werk.”
“Ja, ik werk nu 3 keer 4 uur.” (Oké, pas die week voor het eerst, maar toch…)
“Dus dan kun je nu 100% gaan werken, want alles gaat goed vooruit.”
“Nee, ik heb in overleg met mijn directie een plan opgesteld om steeds meer te gaan werken.”
Ik overhandigde mijn eigen plan en liet de opbouw in uren zien tot aan de kerstvakantie. Ze vroeg: “Maar je hebt de afgelopen tijd toch 3 keer 4 uur gewerkt?”
“Nee, tot vorige week nog niet, want dat ging niet. Te veel pijn na elke werkdag en dat zat mijn herstel in de weg.”
“Ja, maar dat was wel mijn advies.”
Ik knik en ben niet van plan om de discussie verder te voeren. Dus ik zeg niks.

Na mijn werkhervattingsplan bekeken te hebben, stemt ze in. Ze ziet de opbouw in uren en omdat ik dit ook overlegd heb met mijn directie, stemt ze ermee in en typt het schema over in haar verslag. Ze typt in het verslag dat ik weer aan het werk ga op 8 januari 2018.

Aan het eind van het gesprek zegt ze: “Je gaat wel heel goed vooruit, want meestal hebben mensen toch zeker een half jaar nodig om volledig te herstellen. Dus daar kun je blij mee zijn… ”
Oké, ik weet niet goed wat ik met deze opmerking moet. We geven elkaar weer een hand en groetten elkaar. Mijn man is stomverbaasd als ik al ik al zo snel weer voor zijn neus sta. In de auto vertel ik over mijn geheel andere ervaring.

Het verslag kreeg ik vandaag binnen en weer verbaast het me, dat het precies weergeeft, wat ik zelf had bedacht. Het is zo’n rare gewaarwording, dat je tijdens het gesprek denkt, dat dit niet zal gaan lukken, dat het verslag volkomen de plank mis gaat slaan. En dat als je het dan leest, het wel klopt…

Ik hoef niet meer terug te komen, doordat ik op korte termijn mijn werk ga hervatten. Was het advies anders geweest, dan had ik dit keer wel een second opinion aangevraagd. Dat had ik ook nodig gehad, als het eerste advies strak was opgevolgd. Ben je het er niet mee eens, dan moet je actie ondernemen, dat is me wel duidelijk geworden. En wat me ook helder is, dat je van tevoren goed moet weten, wat je belemmeringen en mogelijkheden zijn, Afbeeldingsresultaat voor bedrijfsartswant dan valt er te onderhandelen. Ik ben heel trots en blij, dat ik al een plan had opgesteld en dat het al was besproken, want daardoor voelde ik me sterk staan. Had ze de 100% met directe ingang als advies opgegeven, dan was ik daar niet mee akkoord gegaan. Ook al had dat me veel stress opgeleverd, ik ben het waard om voor mezelf op te komen!

Zo ver mijn ervaringen met de bedrijfsarts.
Blij, dat ik dit niet meer hoef, ik raad het iedereen af. Pffffff!

2 comments

  • Anders van der Meij

    Deze 2e blog lezende krijg je de indruk dat deze mevrouw deze blog gelezen heeft.
    De grote verandering in de benadering door de bedrijfsarts (is de titel “bedrijfsarts” of “arts” eigenlijk een beschermde titel?) is meer dan opmerkelijk.
    Maar het belangrijkste is het resultaat: het “eindrapport”.
    Met dat verhaal kan je goed verder en dat is in mijn optiek het belangrijkste.

    • Ik weet niet of ze het gelezen heeft… een collega vertelde me, dat hij haar ook die eerste dag erg stuurs vond en anders gewend was. Dus het kan net die dag zijn geweest. Blijft, dat ik er wel mijn eerste ervaring opdeed aan een rare manier van omgaan met mensen.
      En ja mijn eindrapport is zoals gewenst en het beste voor mij en dat is wat ik wil.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.